Normaal lopen, hardlopen, leg press, leg extension, split squats, springen, 100x een bal hooghouden, passoefeningen met de bal… Er werd de afgelopen week flink gegist naar de mijlpaal die ik vorige week haalde. Het juiste antwoord zat er al vrij snel tussen.
Ik vink mijlpalen af die ik in mijn hele revalidatie nog nooit heb gehaald. Het voelt zo goed. En hoewel ik schrijven echt heel leuk vind, hoop ik de komende periode veel meer videomateriaal dan teksten te gaan delen, om progressie ook echt in beeld te brengen.
We gaan de loopband op
Je leest het goed. Vorige week was ik een split squat met passoefening met de bal aan het doen, toen Eric zei: “We gaan zo eens naar de loopband.” Verbaasd reageerde ik: “Huh, gaan we lopen?” – “Nee, we gaan proberen te rennen.” PARDON? Die zag ik niet aankomen. In het weekend ervoor zei ik nog tegen het thuisfront dat ik echt zou gaan huilen als ik ooit weer zou kunnen rennen. En dat ging deze dag gebeuren? “Maar Eric, voldoe ik wel aan de criteria?”, vroeg ik. “Ja hoor, je haalt je volledige extensie, hebt een dynamisch looppatroon, je hebt goede controle, je kan belasting opvangen. En je knie herstelt ook na belasting.” Hij gaf nog wat argumenten, vast hele zinnige, maar die kwamen niet meer binnen. Met mijn hoofd was ik al op die loopband. En nog veel verder, toen ik dacht aan het strand van Diani Beach, waar ik in de zomer met de locals ga voetballen. Dat kan haast niet anders.
Voor het eerst rennen na mijn voorste kruisbandreconstructie
Ik stapte op de loopband. Eric bracht ‘m in beweging. Eerst even wandelen, dat voelde goed. “Ben je er klaar voor?” De snelheid werd opgevoerd naar 7,5 km/u en ik begon rustig te rennen. Ik kon het bijna niet geloven. Op dag 602, morgen is het 20 maanden na mijn voorste kruisbandreconstructie, ben ik aan het rennen. Ik wist even niet of ik moest huilen of lachen. Na 30 seconden schroefde Eric de snelheid weer terug. Hij zei dat het er goed uitzag. Mijn knie bleef netjes uit valgus, stabiel en gecontroleerd. Eric checkte of ik iets en zo ja, wat ik voelde. Lateraal voelde ik wel opbouw, maar zodra de snelheid werd teruggebracht naar wandeltempo, zakte dit ook weer weg.
De pijnlijke plek anteromediaal, waar ik al die tijd bij belasting en impact óók last van heb gehad, is compleet verdwenen. Komt het door de endobutton die is verwijderd? Door littekenweefsel dat eindelijk geen rol meer speelt? Joost mag het weten. Feit is: de klachten zijn verdwenen en dit voelde uitstekend.
Waarom dit moment zoveel meer was dan rennen
Drie blokjes van 30 seconden rende ik, met wandelpauzes ertussen. Tussendoor kwam Maud, één van de fysio’s die ook zijdelings bij mijn traject is betrokken en bij wie ik train als Eric afwezig is, de zaal binnen. Met een verbaasde, maar duidelijk opgeluchte blik keek ze me lachend aan en stak ze een duim op. “Eindelijk komen er betere tijden voor je aan”, zei ze enthousiast. Ze was blij voor me. Ik voelde de gedeelde opluchting tussen Eric, Maud en mijzelf. Zij hebben, samen met Jacco, nooit het vertrouwen in mijn herstel verloren. Deze mijlpaal was niet van mij alleen, maar van ons samen.
Op basis van de voorwaarden was het verantwoord om het rennen beperkt en gecontroleerd te testen, met het doel om de reactie van de knie te evalueren. En als goed ingelichte patiënt wist ik dat zelf ook. Misschien wilde Eric me ook wel gewoon een portie good vibes meegeven. Twee weken geleden had ik die even hard nodig. Nu overigens niet meer.
Na het rennen stuurde Eric me de hometrainer op om nog even uit te fietsen. Tijdens die 10 minuten heb ik de video van deze mijlpaal tig keer teruggekeken. Holy shit, dit is net écht gebeurd. Tijdens het rennen kreeg ik een geluksgevoel waarvan ik in mijn diepste dalen vaak bang ben geweest het nooit meer te kunnen voelen. Deze mijlpaal betekent ontzettend veel voor me. Het opent de deuren naar de rest van mijn revalidatie. Met een grote glimlach op mijn gezicht vertrok ik huiswaarts. Ja, er rolden tranen over mijn wangen, ALWEER. Van opluchting en van blijdschap. Dat het eindelijk lukt en dat er concreet zicht is op betere tijden.
Hiervoor doe ik het allemaal. Hiervoor ben ik echt diep gegaan. Hiervoor ben ik doorgegaan toen het accepteren van de situatie voor velen een realistisch scenario zou zijn.
De doelen waar ik al zo lang naartoe werk zijn niet langer abstract, maar voelen ineens binnen handbereik. Ik weet dat ik nog een lange weg te gaan heb, maar mensen, de zon schijnt weer in mijn gezicht.
En omdat het zo genieten is, bovenstaand de video van de tweede keer hardlopen vorige week. Deze beelden zeggen meer dan ik in woorden kan omschrijven. Dit gezicht spreekt boekdelen.
