“Geniet er nog maar even van, want zodra ik weer fit ben vliegen de panna’s je om de oren.” Een aantal maanden geleden schreef ik hier dat er ooit weer een moment zou komen waarop ik met mijn zoon een balletje zou trappen. Het was in aanloop naar mijn vierde operatie, een onzekere periode.
Ik zei het met een knipoog, maar er zat wel degelijk een kern van waarheid in. Bovendien was het voor mij een manier om het vooruitzicht op betere tijden vast te houden. De zomer voelde toen als een realistisch ijkpunt. Eerst nog herstellen, bouwen en vertrouwen terugwinnen.
Toen het goede weer onlangs in aantocht was, wist ik dat de verleiding om even een balletje te gaan trappen alleen maar groter zou worden. Ik vroeg aan Eric of het mocht. Heel even, rustig aan een balletje passen, geen duels en met beleid. Dat keurde hij goed.
Tien minuten op het pannaveldje
Het was 1 maart, de dag waarop de meteorologische lente van start ging. Ineens was het moment waarvan ik dacht dat het pas in de zomer zou gebeuren daar. Tien minuten tikten mijn zoon en ik een balletje rond op het pannaveldje. Het voelde op dat moment alsof ik een stukje van mezelf terugkreeg. Bevrijdend. Ik kon me bijna niet meer inhouden. We genoten en daagden elkaar uit. Zijn glimlach zei alles. Toen we naar huis liepen zei hij ineens: “Mama, ik heb je echt gemist.”
Die zin kwam even binnen. Ik voelde me schuldig om wat hij heeft moeten missen in de afgelopen twee jaar. Maar ik voelde me ook dankbaar dat we dit moment samen konden delen. Ik moest er een traan om wegpinken. Weet je, het is allemaal leuk en aardig, zo’n einddoel om weer in teamverband te gaan voetballen, maar uiteindelijk zijn dit de momenten waar het werkelijk om draait. Het waren maar tien minuten, maar wel tien minuten met een gouden rand. Ik gaf hem trouwens twee panna’s om mijn ‘belofte’ die ik een aantal maanden geleden deed in te lossen. Ze deden hem echt wel even pijn.
Als je knie je weer even terugfluit
De dagen die volgden betaalde ik er wel een prijs voor. Mijn knie liet duidelijk merken dat ik iets te enthousiast was geweest. Ik had veel last en werd er ’s nachts wakker van. Daags na het trappen van een balletje ging het trainen bij de fysio erg moeizaam. Mijn knie voelde stug, kwam niet goed los en het deed pijn. Het laatste kwartier staakten we de training en ben ik maar rustig uit gaan fietsen. Daar baalde ik van, maar het was op dat moment een goede keuze.
Er is een verklaring voor mijn klachten. Geen paniek dus, en voor een keer ook niet erg. Dit hoort ook weer bij een stukje opbouw. Grenzen opzoeken, soms een grens overschrijden, een lichaam dat op de rem trapt, een stap terug en hopelijk snel weer een stap vooruit. Het was ook direct een reality check over waar ik sta – of beter gezegd, waar ik nog niet sta. Als dit de prijs is voor tien minuten samen op het pannaveldje, dan betaal ik die graag. Het was het dubbel en dwars waard. Ondanks het mooie weer en de toenemende verleiding in het voorjaar ga ik me de komende tijd toch even inhouden. Er zit namelijk nog altijd behoorlijk reactie in mijn knie.
Dat de reactie nog steeds niet is gezakt, valt me eerlijk gezegd wel een beetje tegen. Ik had gedacht al wat verder te zijn. Normaal gesproken is mijn knie na een training bij de fysio binnen een dag weer terug naar normaal. Nu niet, al was het met de bal aan de voet natuurlijk ook een ander soort belasting dan de gecontroleerde omgeving bij de fysio. Na een paar dagen merkte ik dat het me toch wat onrustig maakte. Rationeel kan ik het plaatsen, gevoelsmatig vind ik dit toch even lastig. Daardoor loop ik mezelf wat in de weg.
Tijd voor een objectieve tussenmeting in mijn kruisbandrevalidatie
Momenten zoals die tien minuten op het pannaveldje geven vertrouwen, maar laten ook zien hoe dun de lijn nog is tussen wat op het moment zelf goed voelt en wat mijn knie daadwerkelijk aankan. Tijd dus om eens wat objectiever te kijken waar ik op dit moment sta in mijn revalidatie.
Aankomende vrijdag heb ik daarom een afspraak met Niels Langens van FysioSupport in Mill, om uitgebreid te testen. In mijn eigen praktijk deed ik onlangs al eens een LSI-meting, maar bij FysioSupport zijn de mogelijkheden een stuk uitgebreider. Met onder andere force plates kunnen we beter in kaart brengen hoe mijn knie en beide benen functioneren. Met die platen kunnen we tijdens het uitvoeren van oefeningen ook objectief beoordelen hoe symmetrisch ik beweeg, of dat mijn lichaam nog ergens compenseert. Voor de Biodex komt het waarschijnlijk nog te vroeg. Vanavond ga ik met Eric testen wat überhaupt mogelijk is.
Ik hoop vooral dat mijn knie vrijdag wat rustiger is, zodat ik een resultaat neer kan zetten dat mijn knie in goede doen representeert. Ik weet dat het geen examen is, maar ergens wil ik het ook gewoon heel graag goed doen. Het doel is in ieder geval om een eerlijk beeld te krijgen van waar ik nu sta, waar nog winst te behalen valt en waar we de komende periode aan gaan werken.
Volgende week: de mentale kant van een kruisbandrevalidatie
Uiteraard volgt er binnenkort een uitgebreid verslag van het testen, maar volgende week verschijnt er eerst een gastbijdrage over een onderwerp waar veel volgers me de afgelopen tijd naar vroegen: de mentale kant van een voorste kruisbandrevalidatie. Voor dat artikel ging ik in gesprek met sportpsychologen Afke van de Wouw en Yara van Gendt. In hun werk begeleiden zij sporters in het hele proces rondom presteren, herstellen en omgaan met tegenslagen. In het artikel staan ze stil bij wat er allemaal komt kijken bij een langdurige blessure en revalidatie: twijfels, motivatie vasthouden, omgaan met tegenslag en weer leren vertrouwen op je lichaam. Een onderwerp waar veel mensen zich ongetwijfeld in zullen herkennen…
