Een moment om even bij stil te staan
Het was dinsdag 31 maart. Dag 787 sinds het oplopen van mijn voorste kruisbandblessure. En daar zat ik dan. In de dug-out. Even alleen en in stilte genieten van het moment. Mijn voetbalschoenen strak om mijn voeten, veters goed gestrikt. Ik keek naar het veld en dacht: wauw… dit is het.
En heel even dacht ik ook aan haar. Deze maand is het tien jaar geleden dat ik afscheid moest nemen van mijn moeder. Ze was mijn grootste fan, altijd en overal. De stille motor achter alles wat ik deed. “Altijd blijven doorzetten,” hoor ik haar nog zeggen. Ooit zei ze dat ze dat van mij had geleerd. Die zin zit diep verankerd. Het is mooi hoe die woorden me nu weer verder helpen, alsof ze me daarmee nog steeds een klein zetje geeft. Ik had haar deze mijlpaal zo graag laten zien.
De eerste stappen op het veld
Terwijl ik het veld op liep, voelde ik het weer: dit is waar ik het al die tijd voor doe. Het gevoel dat soms ook even weg was, maar nu weer helemaal terug is. Mijn waarom. Binnen mijn voorste kruisbandrevalidatie werk ik al ruim twee jaar toe naar dit soort momenten. Nu was het zover. Ik ging voor het eerst weer het veld op, samen met Eric, mijn fysio.
Ik voelde het gras onder mijn voeten en de bal aan mijn voet. Dat eerste contact voelde meteen goed en vertrouwd. Het is niet dat het al heel veel voorstelde, maar alleen al het feit dat ik weer op het veld stond, deed veel met me. Bijna een uur lang deden we een aantal loop-, dribbel- en passvormen. Als afsluiter mocht ik vanaf de 16 een aantal ballen op doel schieten. Conditioneel heb ik nog veel stappen te zetten, maar het balgevoel is er nog. De lach verdween niet meer van mijn gezicht. Tijdens het trainen drong het meerdere keren tot me door hoe lang ik hier naartoe heb gewerkt. Het maakte me enorm blij en trots.
Hoe mijn knie voelde?
Als ik goed warm ben, kan ik veel en beweegt mijn knie soepel. Wel moet ik in het begin vaak even door een pijnlijke knak heen bewegen, ik voel dan dat er iets niet helemaal lekker zit. Daarna beweegt het wel vrij. Bij sommige oefeningen bouwde de druk wat op, die tijdens rustmomenten weer wegzakte. Over het algemeen mag ik super tevreden zijn over de eerste keer op het veld. Bij thuiskomst ben ik op de bank geploft met een coldpack. Toen ik was afgekoeld werd mijn knie wat stug en stond er druk op het gewricht, maar de dag erna bij het opstaan viel de reactie alleszins mee.
Het trainen bij Eric ging die dag wel iets moeizamer. Mijn knie kwam niet helemaal lekker los en ik merkte dat ik mijn taks had bereikt. Dat is niet erg. De rustdag die volgde was nodig en heeft me goed gedaan. Hopelijk gaat mijn knie zich langzaam aanpassen aan de toenemende intensiteit. De ervaring op het veld smaakt absoluut naar meer. Die nacht sliep ik trouwens nauwelijks. Ik lag ontzettend na te genieten van alles wat ik op het veld had beleefd. Het lijkt misschien iets kleins, maar voor mij was dit groots.
Dit is pas het begin
Vóór die eerste veldtraining heb ik mijn enthousiasme met een aantal mensen gedeeld. Ik kon het niet voor mezelf houden en was hyped. Als ik het dan heb over dag 787, krijg ik vaak dezelfde reactie: bizar. En als ik er zelf bij stilsta, denk ik precies hetzelfde. In februari 2024 stond ik voor het laatst op het voetbalveld. Als ik daarover nadenk, besef ik hoeveel hier achter zit.
Ik realiseer me heel goed dat dit nog maar het begin is van wat hopelijk een terugkeer wordt. Misschien zelfs wel het begin van een fase die mentaal net zo uitdagend gaat worden als de fases hiervoor, maar op een andere manier. Want hoe meer ik kan, hoe meer ik wil. Daar zit voor mij nu de uitdaging. Blijven doseren en blijven luisteren naar wat mijn knie aankan. Niet te gretig worden, maar stap voor stap verder bouwen richting een terugkeer.
Als ik terugdenk aan de fysieke dip van een paar weken geleden, voelde dit moment even ver weg. Maar nu stond ik vol trots op het veld, opgelucht en met honger naar de bal. Mijn vorige persoonlijke blog sloot ik af met de woorden: “die voetbalschoenen gaan aan.” Op dag 787 was het zover. De aftrap van veldrevalidatie. Een moment waar alles samenkwam.
Wat die eerste keer op het veld voor mij betekende, zie je terug in de beelden. Vanavond mag ik weer. Het statief gaat mee om deze keer ook wat bewegende beelden te maken.
Foto’s: Robin Cornielje
