Wanneer hij langs zou komen, dat wist ik niet, maar dát hij langs zou komen, was geen verrassing voor me. De man met de hamer. Ik ben mezelf mentaal harder tegengekomen dan ik eigenlijk had verwacht. Het waren een aantal pittige dagen. Inmiddels heb ik me aardig weten te herpakken. De ene dag gaat het beter dan de andere. Fysiek gaat het gewoon goed. Dat weet ik, dat voel ik en het wordt keer op keer bevestigd door de mensen om me heen die er verstand van hebben. Waarom heb ik me dan toch zo slecht gevoeld? Het antwoord laat zich raden.
Knie bepaalt het tempo
Ik loop vooral mezelf in de weg. Er is een strijd gaande waarin mijn hoofd veel meer wil dan ik fysiek kan en mag. Het zijn ook frustraties over hoe traag dit proces verloopt. Dat is een gevoel, want als ik nu kijk naar welke stappen ik in de eerste drie weken na mijn vierde knieoperatie al heb gezet, heb ik de stijgende lijn echt goed te pakken. Waar ik steeds zeg dat de operatie ‘al’ 3 weken geleden is, tempert Eric mijn verwachtingen en zegt hij dat de operatie ‘pas’ 3 weken geleden is. Ik weet het, het ligt echt aan mezelf. Reality check.
Mijn geduld wordt tot het uiterste getest en hoe graag ik dit ook ‘sportief’ wil oplossen, deze wedstrijd ga ik niet winnen door harder te lopen. Integendeel, dat zou uitlopen op een verliespartij. Deze wedstrijd ga ik winnen door goed te luisteren en toe te geven aan het tempo dat niet door mijn hoofd, maar door mijn knie wordt bepaald.
Juist daar heb ik op dit moment even veel moeite mee. Niet alleen omdat ik graag vooruit wil, ook omdat het de vierde keer is dat ik opnieuw begin. Geloof me, en dan kun je nog zo optimistisch zijn, dat gaat je echt niet in de koude kleren zitten. Het lukt allemaal wel, hoor. Soms vreet ik mezelf op of vloek ik een keer, maar ik houd vol. Ik neem mijn verantwoordelijkheid, omdat ik deze revalidatie koste wat het kost wil laten slagen. Mijn tijd komt wel weer. Voor nu is mijn belangrijkste taak om de rust te bewaren en geen fysieke grenzen te overschrijden, zodat die knie rustig blijft. Ik ga echt niks op het spel zetten, dus het lukt.
Hoewel ik met grote sprongen vooruit ga, had ik wel verwacht al wat verder te zijn qua belastbaarheid. Die is nog vrij laag. Maarja, het is ook ‘pas’ 3 weken geleden, wordt er gezegd. Zucht. Geduld.
De feiten liegen niet
Toch, en daar mag ik absoluut niet aan voorbijgaan, gaat het fysiek gewoon goed. Niet goed genoeg voor mijn ongeduld, misschien, maar absoluut goed genoeg voor waar ik nu zou moeten staan. Ik ben ontzettend dankbaar voor de professionals om me heen – Eric en Jacco – die dit steeds weer naar mij bevestigen.
Volgens een fysio met wie ik regelmatig contact heb gaat het goed met mijn knie door wat ik tot nu toe heb opgebracht om te doen en vooral niet te doen. Ik neem veel rust, hoe tegennatuurlijk dat ook voelt. Dat is voor mij echt topsport op zichzelf, rust nemen when you’d rather run. Het kan niet anders dan dat die rust zich nu gaat uitbetalen. Het zijn mijn verwachtingen die soms opspelen, niet mijn knie die tekortschiet. De feiten liegen niet.
Het fundament
Soms vergeet ik dat in het moment, maar als ik de balans opmaak, ziet het totaalplaatje er heel erg goed uit. Daar krijg ik zoveel energie van. Ik ben veel verder dan mijn ongeduld me wil laten geloven. Voor mezelf vind ik het daarom belangrijk om te documenteren, zodat ik onderstaand lijstje altijd terug kan lezen op een mindere dag. In één oogopslag is dit waar ik nú, net 3 weken post-OK al sta:
-
Extensie blijft stabiel, ook na enige belasting of even zitten.
-
Geen knoep, geen blokkade, geen mechanische weerstand meer in de beweging van extensie naar flexie. Dat alleen al voelt als een enorme opluchting.
-
Een heel pop binnen 3 weken post-OK. Wat een droom! Iedere lotgenoot, fysio of orthopeed zal begrijpen dat dit een heerlijk gevoel is.
-
Flexie die zodra mijn knie los is alweer richting de 125/130 graden gaat, zonder echt te forceren. Niet het belangrijkste in deze fase, maar wel heel lekker!
-
Stijfheid en drukgevoel vooral rondom en over de knie heen, niet ín de knie, passend bij deze fase. Met name aanwezig als ik ’s ochtends opsta en in de loop van de dag neemt het ook toe. Geen paniek, hoort erbij.
-
Een knie die veel minder reactief is dan na eerdere operaties, met afnemende zwelling en hitte. Reactie neemt ook sneller af. Koelen doe ik minstens 3 keer per dag.
-
Ik kan mijn quadriceps (en specifiek mijn VMO) uitstekend aanspannen, krachtig en gecontroleerd. Perfect.
-
Een patella die vrij en soepel beweegt, waar die na de vorige operatie muurvast zat. Mobiliseren doe ik zelf meerdere keren per dag. Doet goed.
-
Een looppatroon dat (met krukken) bijna als vanzelf gaat, het zit er gewoon weer in. Een paar keer per dag loop ik buiten een klein blokje om. Binnenkort gaan de krukken de container in.
-
Fietsen op de hometrainer gaat weer soepel. Ik doe het minimaal 3x per dag een minuut of 5. Het zadel moet in de komende dagen wel nog iets omlaag. Dat komt.
-
Gisteren deed ik bij Eric voor het eerst weer een oefening met de BFR-band. Heel slides. Dat voelt naast het mobiliseren, strekken en buigen toch als een stap vooruit.
-
Goede dagen die de mindere dagen overtreffen, mijn lijf dat bewijst dat het mee wil werken. Eindelijk.
-
Een traject zonder nabloeding, en dus zonder die complicatie die eerder mogelijk onderdeel is geweest van alle ellende die volgde.
-
Ik doe gedisciplineerd en consistent mijn oefeningen, draag ’s nachts trouw de extensiespalk, neem rust en luister naar mijn lichaam, alles staat in het teken van herstellen. Deze progressie geef ik niet meer weg. De extensiespalk wel, die ligt binnenkort ook in de container.
Als ik dit allemaal zo op een rijtje zie, begrijp ik waarom ik overtuigd tegen Jacco heb gezegd dat ik over drie weken voor de laatste keer op controle kom en afscheid van hem ga nemen. Het fundament lijkt stevig te zijn, het proces gaat zoals het moet gaan en het perspectief is helder. Ik durf steeds meer te hopen dat deze revalidatie mij straks eindelijk de vrijheid teruggeeft waar ik al zo lang naar hunker.
Vertrouwen
Alle positieve signalen helpen mij om niet langer te blijven hangen in de shit die achter me ligt, maar voorzichtig vooruit te kijken naar waar ik naartoe ga. De komende weken zijn cruciaal en dat maakt me alert. Ik heb veel vertrouwen, maar ben er nog niet 100% gerust op. Na drie operaties en evenveel terugvallen sta je na de vierde vanzelf op scherp. Dat is logisch en gelukkig begrijpt Eric dat ook. Hij begeleidt me daarin uitstekend.
Voor nu houd ik me vast aan de feiten. Die liegen niet. Ik sta er positief in en durf zelfs weer te dromen… Ik heb mijn nieuwe voetbalschoenen weer eens vastgepakt en van dichtbij bekeken. Het geeft me brandstof en maakt dit alles draaglijk. Ik houd het vol en daarbij voelt het alsof ik de grip langzaam weer terugkrijg. Eindelijk, mensen, we gaan van volhouden naar opbouwen. Dat is hoe het voelt.
