“Eric, is het normaal wat ik voel?”, vraag ik aan hem terwijl ik soepel mijn rondjes trap op de fiets in de trainingszaal. Ik zoek bevestiging. Eric kijkt me aan en reageert: “Er is geen protocol voor jouw situatie. Voor een ‘gewone’ voorste kruisbandreconstructie of het verwijderen van een cyclops zijn die er, dat weet je, maar jouw situatie is niet doorsnee, hè. We zullen jouw lijf moeten volgen, afgaan op wat je voelt, rustig opbouwen en de manier waarop je knie daarin reageert is de leidraad. Wat je voelt is voor deze termijn heel normaal. Vergeet niet dat je knie al heel wat heeft doorstaan in alle tijd. Je hebt én behoudt je mobiliteit, dat is wat we in deze fase willen zien. Over een paar weken gaan we weer trainen, houd vol.”
Oké, ik knik. Natuurlijk begrijp ik het. Dit antwoord had ik mezelf ook kunnen geven. Toch blijft er ergens in mijn achterhoofd een stemmetje dat vraagt om houvast, een tijdlijn. Ik revalideer met de wetenschap dat er ergens een eindstreep ligt die ik per se wil halen. Mentaal voel ik me sterk, dat is het probleem niet. Ik weet waar ik het voor doe, heb vertrouwen en boek wekelijks goede progressie. Maar dit traject met een afwijkend beloop zorgt er ook voor dat ik geen idee heb wanneer ik zal voldoen aan de criteria om naar een volgende revalidatiefase te gaan. Ach, zolang ik stap voor stap vooruitga, kom ik vanzelf op het punt waarop de volgende fase zich aandient. In het nieuwe jaar gaan we langzaam opbouwen, iets waar ik ontzettend naar uitkijk. Ook dat telt als een volgende fase.
Een reminder van mijn belastbaarheid
Vorige week liep ik even tegen de grens van mijn belastbaarheid aan. Ofja, ik ging er overheen. Ik ging op uitnodiging mee naar een afspraak midden in het land, het liep uit en ik was veel langer van huis dan goed voor me was. Soms kan het niet anders en dat is voor een keer ook niet erg. Het was leuk en ik heb genoten. Juist die momenten zijn óók belangrijk om te pakken.
Ondanks het feit dat ik regelmatig afwisselde tussen zitten, lopen, strekken en buigen liet mijn knie die dag en de dagen erna duidelijk weten het niet oké te vinden: stijfheid, zwelling, toename van pijn, hitte en de beweging die stroever ging dan ik gewend was. Mijn knie was over de zeik. Ik heb een paar dagen meer rust genomen en gelukkig voelde het fysiek snel weer een stuk beter. Dit soort reacties moet me niet te vaak gebeuren, maar het was duidelijk waar het vandaan kwam en het is echt niet meteen een rampscenario. Eric beaamde dat.
Het verschil met na de vorige operaties is dat ik me niet meer zo snel van mijn stuk laat brengen door een paar mindere dagen. Mijn vertrouwen blijft intact, omdat ik de cruciale winst (=strekking!) blijf halen in iedere beweging die ik maak.
Alleszeggend
Iets wat er zo lang niet was en nu blijvend lijkt te lukken, is een enorme winst op weg naar een functionele knie: niet alleen extensie, maar ook de beweging van extensie naar flexie zit er lekker in. Ik vergelijk mijn huidige traject vaak met de weken na de derde operatie. Logisch. De beweging die me na operatie #3 nachten heeft gekost door gepieker, training na training heeft gefrustreerd omdat het niet lukte en tranen omdat mijn knie gewoon voor geen meter functioneerde, blijft nu soepel. Zelfs als ik een tijd op een stoel heb gezeten sta ik gemakkelijk op en loop ik vrij goed weg.
Voor buitenstaanders is het misschien moeilijk te begrijpen wat dit met iemand doet. Voor mij is het de graadmeter van alles. Het fundament waarop ik bouw. De bewegingen die ik ongehinderd kan blijven maken vertellen mij dat ik op de goede weg zit. Er bouwt wel eens wat druk op aan de voorzijde, vooral in de loop van de dag, maar het beperkt de beweeglijkheid niet en ik kom perfect in strekking. Bij Eric doe ik leg extensions met de BFR-band en ook daarbij gaat de wissel van extensie naar flexie uitstekend. Gisteren behaalde ik weer een nieuwe mijlpaal: pijnvrij en dynamisch goed lopen. Het voelt soepel. Ik hoop dat dit allemaal zo blijft als we de belasting verder gaan opvoeren. Daarom is het volgens Eric van belang om het in kleine stappen te doen. Rustig aan.
Dat mijn knie nu nog niet optimaal belastbaar is, hoort bij deze fase. Er is ook veel gebeurd. Het komt wel. Mijn knie laat zien steeds meer aan te kunnen. Dat is genoeg voor nu. Reality check: het is nog altijd ‘pas’ 5 weken geleden.
Dankbaar
Over precies een week staat mijn controle bij Jacco gepland. Het is een meetmoment, maar het voelt ook alsof we samen het einde van een tijdperk naderen. Een tijdperk dat voor mij in februari vorig jaar begon bij TopSupport en dat zich oneindig leek uit te rekken in consulten, onderzoeken, scans, operaties, gebrek aan perspectief en frustraties.
In april van dit jaar stapte ik voor het eerst bij OrthoCare naar binnen. Jacco stond op mijn shortlist van orthopeden van wie ik dacht dat zij me verder konden helpen. Vanaf het begin voelde het als de juiste keuze. Jacco schreef twee belangrijke hoofdstukken van mijn verhaal; na het laatste hoofdstuk kwam eindelijk de positieve wending waar ik zo naar verlangde. Ik sta er nu goed voor en het ziet er veelbelovend uit. Daar ben ik hem enorm dankbaar voor. Het feit dat hij bleef zoeken, puzzelen en graven naar de oorzaak van mijn klachten, terwijl anderen het misschien al hadden opgegeven, zegt alles. Hij beet zich vast en wilde dit oplossen. Jacco heeft al die tijd niet alleen oog gehad voor mijn knie, maar ziet ook wat dit voor mij als mens betekent. Dat is ongelooflijk waardevol.
Wat ik hoop dat hij gaat zeggen? Dat alle seinen op groen staan. Dat we precies zijn waar we moeten zijn. Dat hij er ook vertrouwen in heeft. Dat ik op geleide van mijn knie mag gaan bouwen en dat ik door mag met het stuk waarin Eric en ik samen verder gaan. Het zou me niks verbazen als ik tijdens dat consult even moet slikken. Dat doe ik bij het schrijven van deze blog al. Er rollen tranen, omdat langzaam het besef binnenkomt dat ik eindelijk uit de overlevingsmodus mag stappen. Dat ik het ziekenhuisstuk mag loslaten en ik verder mag gaan.
Klaar om te bouwen
Natuurlijk denk ik aan wat er verderop in dit traject ligt. Ik visualiseer. Dat doe ik al sinds ik vier jaar was en achter een bal aan rende. Ik durf te dromen over een terugkeer op het veld, toch ben ik voorzichtig met het uiten van mijn enthousiasme naar de buitenwereld. Ik zeg niet dát het me gaat lukken, maar als ik straks terugkijk op deze hele periode, weet ik dat ik er álles aan heb gedaan om mijn doelen te realiseren. Ik besef ook hoe hard het zou zijn als het uiteindelijk niet lukt. Afgelopen zomer, toen bleek dat de derde operatie niet het gewenste resultaat opleverde en het perspectief volledig weg was, viel ik ver terug. Ik zat echt stuk. Een droom is krachtig, maar kwetsbaar tegelijk. Toch koester ik ‘m en werk ik ernaartoe, het is de motor waar ik al bijna twee jaar op loop.
En dus blijf ik doen wat ik altijd doe: trouw mijn oefeningen doen, rust nemen als het nodig is, geen enkele sessie skippen bij Eric, luisteren naar mijn lijf. Soms even uithuilen en weer door, altijd met de blik vooruit. Slowly but steady, is wat ik mezelf inprent. Als mijn knie zo blijft functioneren, weet ik dat ik er ga komen. Het doet er niet toe hoe snel, of hoe langzaam, ik ga. Ik blijf trouw aan het proces en ga ervoor. Niet omdat het zeker is dat het lukt, maar omdat ik weet dat ik zonder die droom nooit zover zou zijn gekomen. Nu gaan we ‘m realiseren ook.
