Het nieuwe jaar is gestart. En daarmee ook een nieuw hoofdstuk in deze revalidatie. Het afronden van mijn revalidatie staat dit jaar hoog, zo niet bovenaan mijn prioriteitenlijstje. Eric had me beloofd dat we in het nieuwe jaar rustig aan zouden gaan starten met opbouwen. Ik had dan ook ontzettend uitgekeken naar afgelopen vrijdag, 2 januari, de eerste training van het jaar. Na twee maanden alleen maar basics en het temperen van reactie, gaan we langzaam weer aan de slag. Mijn knie mag weer wat prikkels krijgen. Ein-de-lijk.
Reactie en twijfel
Rond de Kerst voelde ik me nog een aantal dagen behoorlijk onzeker. Het ging even niet lekker, er zat veel reactie in mijn knie, de druk nam toe, het was heet en de beweging van extensie naar flexie voelde niet goed. Het voelde alsof ik progressie verloor. Heel even kreeg ik flashbacks. Op die momenten raakt het me ook mentaal, zeker als de reactie niet zo snel verdwijnt als ik gewend ben. Dan sluipt er soms twijfel in, omdat er nog altijd een stukje angst zit om terug te vallen. Dat is niet gek, na alles wat ik in dit traject heb meegemaakt.
Ik vul zelf in dat het een reactie is geweest op de leg extensions met BFR-band. Vaak aanspannen en doorstrekken (30/15/15/15) vindt mijn knie nog niet prettig. Een paar dagen stonden in het teken van wachten tot de reactie weer zou zakken. Gelukkig gebeurde dat en keerde ik weer terug naar mijn ‘basisniveau’. Niks aan de hand. Dat betekende dat we afgelopen vrijdag konden gaan starten met trainen in de zaal.
Opstarten bij de fysio
Het voelt echt lekker om weer iets te doen en in beweging te komen. Dat heb ik ontzettend gemist. We gaan met de grootste zorgvuldigheid aan de slag. Voor het trainen zorg ik dat ik al even goed los fiets. Als Eric erbij komt checkt hij even hoe mijn knie die dag voelt en mobiliseren we kort. Daarna gaan we aan de slag. We starten met lichte kracht- en coördinatie-oefeningen, vooral gericht op bewegen binnen mijn huidige mogelijkheden. Tijdens het trainen observeert Eric hoe ik beweeg en vraagt hij regelmatig hoe het voelt, om zo nodig bij te kunnen sturen. Tussen de oefeningen door nemen we voldoende rust, om even de druk van mijn knie af te halen. Hij checkt of mijn extensie in orde blijft. Dat is zo. Geweldig!
Extensie en flexie
De overgang van volledige extensie naar flexie is nog steeds vaak gevoelig aan de voorzijde, waardoor ik de beweging bij voorkeur langzaam maak. Dan is het goed te hebben. Het allerbelangrijkste: er blokkeert niets. Er zit geen mechanische beperking en de beweeglijkheid is goed. In de komende periode moet ook die gevoeligheid gaan verdwijnen. Ik heb er vertrouwen in dat dát gaat gebeuren. Ik merk iedere week dat het beter gaat.
Het voelt allemaal zo anders dan vóór de laatste operatie. Toen zette ik me schrap bij elke poging om van extensie naar flexie te gaan. Het deed pijn en vaak moest ik door een knak heen bewegen. Nu is het functioneel, ook al voelt het nog niet comfortabel. Mijn knie DOET het.
Als ik kijk naar de functie in het geheel, heb ik veel winst geboekt. Als ik goed los ben kan ik bijvoorbeeld squatten met een losse stang en mijn gewicht netjes verdelen over beide benen. Vanuit strekking kan ik zonder hapering in buiging zakken en mijn herhalingen maken. Dat was voor de laatste operatie echt onmogelijk.
Belastbaarheid neemt toe, reactie blijft beheersbaar
We doen het nog rustig aan. Ik wil ook helemaal niet te hard van stapel lopen. Ik koester de progressie die ik heb geboekt en wil die graag behouden.
Tijdens de oefeningen bouwt de druk nu nog wat op en op een gegeven moment is het gewoon klaar. Dan geeft mijn knie duidelijk aan dat hij genoeg heeft gehad. Maar wat steeds duidelijker wordt: mijn knie kan steeds meer prikkels handelen. De grens van belastbaarheid schuift langzaam op. Die progressie is constant en dat geeft veel vertrouwen. Ik ben nieuwsgierig naar hoe mijn knie zich gaat houden als we de belasting verder gaan opvoeren.
Bij een paar oefeningen die eerder altijd voor problemen zorgden, zei ik tegen Eric:
“Mijn knie heeft nog nooit zo gevoeld.”
Bij die uitspraak voelde ik me wel een beetje euforisch. Mijn knie voelt anders dan voorheen. Vrijer vooral. In tegenstelling tot na eerdere operaties merk ik ook dat mijn knie na het trainen niet meer extreem stijf wordt. Waar dat eerder bijna standaard was, blijft de stijfheid nu beperkt. Dat is een heel belangrijk verschil.
Zoeken naar de grens
Tegelijkertijd blijft het zoeken naar de grens tussen belasting en belastbaarheid. Die lijn is nog dun. Soms voel ik hem aankomen, soms pas achteraf. Ga ik eroverheen, dan is mijn knie over de zeik en betaal ik daar een prijs voor.
Afgelopen zaterdag waren we een dagje uit. Dat voelde ik later die dag behoorlijk. En de dagen erna ook nog. Het verschil met eerder: als ik het een paar dagen rustig aan doe, zakt het ook wel weer weg. Ik maak me er niet druk om en geniet van de dingen die weer kunnen.
Koelen als vast onderdeel
Naast de Naproxen blijft koelen een vast onderdeel van mijn dag. Het haalt de hitte (VUUR!🔥), die er nog steeds zit, uit mijn gewricht. Dat irriteert me mateloos. Die ontstekingsrespons zal wel het gevolg zijn van 4 operaties in 18 maanden tijd, denk ik. Al vul ik dat zelf in. Mijn knie is in de ochtend koeler en rustiger en dat is voor mij een geruststellend gegeven.
Koelen doe ik meerdere keren per dag. Als ik dat heb gedaan voelt mijn knie echt beter. Met lopen is mijn knie normaal gesproken altijd wel voelbaar. Niet pijnlijk en belemmerend, maar aanwezig. Na het koelen is dat gevoel even weg. Dan voelt het bijna alsof er niets speelt. Dat moment is waardevol voor me. Het laat me voelen hoe het hoort te zijn. En hoe het straks hopelijk weer zal zijn. Ik kom steeds dichterbij dat moment.
Vooruitkijken, zonder deadlines
Na de laatste operatie heb ik met mezelf afgesproken om geen time based doelen meer te stellen. Ik weet inmiddels hoe funest dat kan zijn. Als een doel niet op tijd gehaald wordt, ligt teleurstelling op de loer. Voetballen? Ja, ik wil niets liever dan dat. Wanneer? Zodra ik er klaar voor ben.
Anderzijds merk ik dat ik wel vooruitkijk, zeker nu het qua beweeglijkheid beter gaat dan óóit tevoren. Afgelopen weekend hebben we onze zomervakantie geboekt. Ik zie al voor me hoe ik daar op het strand ga voetballen. Dat beeld staat voor bewegingsvrijheid en voor de bevestiging dat mijn knie me tegen die tijd niet meer tegenhoudt. Eric vindt het een mooi doel.
En als ik vervolgens na de zomerstop zou kunnen aansluiten bij de groep richting het begin van de competitie, dan zou dat fantastisch zijn. Oh wacht, ben ik toch weer time based aan het fantaseren… Maar het is wel een beeld waar ik energie van krijg. Voor nu blijf ik doen wat nodig is en zie ik wel waar de tijd me brengt. De zomer is tenslotte nog ver weg.
