Intense weken
Ik heb de afgelopen periode een lichte vorm van sociaal afwijkend gedrag ontwikkeld. Werken, thuis alles draaiende houden en ieder vrij moment dat ergens overbleef achter mijn laptop kruipen. Vaak ook tot ’s avonds laat, want er was een deadline en ik wilde mijn manuscript zo goed mogelijk afleveren. Dat is gelukt! Mijn manuscript van het boek Kruisbandperikelen is ingeleverd bij de uitgever. Hoewel vooral de afgelopen weken behoorlijk intens waren, begon dit project natuurlijk niet pas een paar weken geleden. Ik ben hier al vanaf het begin van het jaar mee bezig.
Naar Rotterdam met een boekvoorstel
In april van dit jaar had ik voor het eerst contact met de uitgever. Na wat marktonderzoek te hebben gedaan, had ik mijn boekvoorstel ingestuurd en kreeg ik terug dat de uitgever er potentie in zag. Dat was wel even een moment. Niet veel later reed ik naar Rotterdam voor een eerste gesprek met Michel van Troost op het kantoor van Golazo Media. Natuurlijk had ik een presentatie voorbereid, want als ik dan de kans krijg om te vertellen waarom ik vind dat dit boek er moet komen, ga ik daar goed voorbereid naartoe.
Ik vertelde over mijn eigen traject en over waarom dit boek er moet komen. Over revalidanten die herkenning vinden in dingen waar ze zelf mee worstelen. En over fysiotherapeuten en orthopeden die meelezen omdat het patiëntperspectief iets laat zien wat je buiten de behandelkamer niet ziet. De boodschap kwam over.
Teruglezen blijft iets doen
Veel teksten in het boek schreef ik midden in mijn revalidatie, zonder te weten wat een paar weken of maanden later zou gebeuren. Soms ontroeren ze me. Dan blijf ik even hangen bij de woorden. Bij veel passages weet ik nog precies hoe ik me voelde toen ik ze schreef. Het uitwerken van dit manuscript is een intense reis geweest, maar het maakt me ook trots. Mijn verhaal is een boek in wording geworden. Niet normaal, toch?
Het boek dat ik zelf had willen hebben
Gaandeweg werd ook steeds duidelijker wat ik met Kruisbandperikelen wil. Het moest niet alleen een bundeling van mijn blogs worden. Iedere fase van een kruisbandrevalidatie brengt weer andere vragen met zich mee. De ene dag wil je weten wat je kunt verwachten. De andere dag wil je vooral weten of wat jij ervaart herkenbaar is. Ik wil dat je in dit boek iets vindt waar je op dat moment echt iets aan hebt.
Naast mijn persoonlijke verhaal komen er daarom ook praktische checklists, take-aways en bijdragen van professionals in het boek.
Je kunt het boek straks van begin tot eind lezen, maar het hoeft niet. Je mag ook gewoon bladeren naar het stuk waar jij op dat moment iets aan hebt. Eigenlijk is Kruisbandperikelen steeds meer het boek geworden dat ik zelf graag had willen hebben toen ik mijn voorste kruisband afscheurde op het voetbalveld. Dat ik dat boek uiteindelijk zelf zou gaan schrijven, had ik toen alleen niet helemaal voorzien.
Veel meer dan alleen mijn verhaal
Het boek is echt zoveel meer geworden dan alleen mijn persoonlijke verhaal. De bijdragen van Jacco Zijl, Eric Bloemers, Afke van de Wouw en Yara van Gendt zijn binnen en verwerkt. Wat ben ik daar blij mee. Hun kennis vanuit de orthopedie, fysiotherapie en sportpsychologie geeft het boek de verdieping die ik voor ogen had. Mijn ervaringen en daarnaast hun professionele blik op wat er medisch, fysiek en mentaal gebeurt tijdens zo’n revalidatie maakt het plaatje compleet. Daarmee komt samen wat ik met dit boek voor ogen heb: een brug slaan tussen revalidant en behandelkamer.
Hun medewerking aan dit boek voelt voor mij ook als een bevestiging. Dat professionals met zoveel kennis en ervaring tijd vrijmaken om aan dit boek mee te werken, zegt mij dat zij óók zien dat er waarde zit in het verhaal dat ik vertel. Anders doe je dat niet, toch? Dat maakt me trots.
Ondertussen krijg ik ook steeds vaker berichtjes van mensen die vragen wanneer het boek verschijnt of zeggen dat ze het straks graag willen lezen. Iedere keer als ik zo’n bericht krijg, komt er een stukje besef dat er dus echt mensen zijn die hierop zitten te wachten. Gaaf!
Vanaf hier wordt het steeds echter
De laatste paar dagen vóór het inleveren van het manuscript heb ik eigenlijk niet eens meer fanatiek zitten sleutelen. Ik heb het bewust wat laten rusten. Af en toe opende ik het bestand nog en scrolde ik tevreden door de pagina’s. Het verhaal staat.
Mijn manuscript en het moodboard zijn vandaag naar de uitgever verzonden. Komende maandag begint de redacteur aan ‘mijn kindje’. Dat vind ik trouwens ook super spannend. Iemand anders gaat nu voor het eerst echt door mijn complete verhaal heen. Door ervaringen en herinneringen die voor mij best wel kwetsbaar voelen. Anderzijds vind ik het ontzettend tof dat er nu iemand met een frisse blik gaat meekijken hoe we van dit manuscript een nóg beter boek kunnen maken.
Daarna volgen waarschijnlijk één of meerdere redactierondes. Vervolgens komt de vormgeving (leuk!) en uiteindelijk gaat mijn boek naar de drukkerij. Dat blijft toch een bizarre gedachte. Ik kan niet wachten.
Maar eerst even iets anders. Na een periode waarin ongeveer ieder vrij uur naar dit manuscript ging, klap ik mijn laptop dicht en ga ik een weekend weg. Deze mijlpaal mag best even gevierd worden, toch?
En als ik terugkom staat de belafspraak met Duncan Meuffels gepland. Finally. Soon to be continued.
