BI-ZAR
“Ik heb het druk”, was de laatste tijd mijn standaardreactie. Logisch ook, want naast mijn reguliere werkzaamheden ben ik met iets veel groters bezig. In het afgelopen jaar zeiden steeds meer mensen onafhankelijk van elkaar tegen mij: “Jij zou echt eens een boek moeten gaan schrijven!” Het zette me aan het denken. Een boek schrijven stond eigenlijk al heel lang op mijn wishlist en met alle blogs die ik tot op heden schreef, lag er al best een mooie basis. Hoog tijd om eens wat marktonderzoek te doen en het idee verder uit te werken.
Maar zolang er nog niets definitief was, wilde ik nergens op vooruitlopen. Een boek aankondigen terwijl je nog niet zeker weet of het er daadwerkelijk komt, leek me iets te voorbarig (controlfreak!). Een kleine kring om mij heen wist van mijn plannen, maar nu mag ik het eindelijk hardop zeggen: Kruisbandperikelen wordt een boek.
Mijn voorste kruisbandtraject begon op 4 februari 2024 met één ongelukkige actie op het voetbalveld. Nu, ruim tweeënhalf jaar, vier operaties en een enorme hoeveelheid geschreven woorden later, wordt dit traject een boek. BI-ZAR.
“Jij zou hier een boek over moeten schrijven”
Het werd steeds vaker tegen me gezegd. Ik vond het natuurlijk een mooi compliment, maar een boek schrijven voelde ook als iets van een totaal andere orde. Ik schrijf al sinds het begin van mijn revalidatie. In eerste instantie vooral om alles wat er gebeurde voor mezelf op een rij te zetten. Later merkte ik dat andere revalidanten zich in mijn verhaal herkenden en dat mijn blogs ook door steeds meer fysiotherapeuten, medisch specialisten en andere zorgprofessionals werden gelezen. Daarmee kreeg Kruisbandperikelen een steeds bredere betekenis.
Natuurlijk, ik leg mijn eigen herstel tot in detail vast, maar ik merkte ook dat ik met mijn ervaringen iets kan laten zien wat in behandelkamers, protocollen en revalidatieschema’s niet altijd zichtbaar is. Een voorste kruisbandrevalidatie gaat veel verder dan het fysieke stuk. Want wat gebeurt er met je als je langdurig langs de kant staat? Of als het herstel langer duurt dan verwacht? Wat doet het met je wanneer je alles doet wat van je wordt gevraagd, maar je knie toch niet meewerkt? Hoe ga je om met onzekerheid, angst en tegenslagen?
Steeds vaker hoor ik terug dat mijn blogs revalidanten én professionals nieuwe inzichten geven. Hoe mooi is het om te horen dat een revalidant na het lezen van mijn blogs beter voorbereid een operatie ingaat of beter begrijpt waar bepaalde klachten vandaan kunnen komen?
Of wanneer een fysiotherapeut laat weten dat hij zich door mijn verhaal opnieuw realiseert hoeveel impact een voorste kruisbandblessure heeft op het dagelijks leven. Dat een revalidatie veel verder reikt dan het behalen van een bepaald einddoel. En ook orthopeden geven terug dat mijn blogs inzicht geven in wat er buiten de operatiekamer en de controlemomenten gebeurt.
Met een presentatie naar de uitgever
Nadat ik een boekvoorstel uitwerkte en naar uitgeverij Golazo stuurde, kreeg ik al snel een uitnodiging om op gesprek te komen. In april zat ik voor het eerst met uitgever Michel van Troost van Golazo om tafel voor een oriënterend gesprek. Uiteraard had ik daar een mooie presentatie voor gemaakt. Wie mij een beetje kent, zal daar niet van opkijken. Ik wilde Michel meenemen in mijn verhaal en laten zien welk boek ik voor me zag. Ik werkte mijn ideeën uit en nam een aantal voorbeeldhoofdstukken mee.
Vanaf het begin maakte ik duidelijk dat het geen verzameling blogs met een kaft eromheen moest worden. Mijn persoonlijke traject vormt de rode draad, maar het boek moet ook inhoudelijke verdieping én praktische handvatten bieden. Een boek waarin de ervaring van de sporter en de expertise van professionals bij elkaar komen, waarmee ik een brug kan slaan tussen revalidant en behandelkamer.
Het eerste gesprek voelde goed. Michel zag potentie in het verhaal en ik kreeg de ruimte om het plan verder uit te werken. Daarmee begon het echte werk. Er was op dat moment nog geen definitieve go. Daarvoor moest mijn manuscript al verder ontwikkeld zijn.
Van losse blogs naar een manuscript
Naast het schrijven van mijn wekelijkse blogs heb ik in de afgelopen maanden heel veel uren achter mijn laptop doorgebracht. Voor het manuscript heb ik al mijn blogs teruggelezen en geredigeerd. Het is best confronterend geweest om mijn hele traject terug te lezen. Er zijn een heleboel nieuwe teksten bij gekomen en ik heb geprobeerd om van alle losse onderdelen één doorlopend verhaal te maken. Dat was een grote klus.
Mijn blogs zijn geschreven op het moment dat iets gebeurde. Iedere blog staat daardoor op zichzelf en beschrijft hoe ik er op dát moment in stond. In een boek moet alles ook samen een logisch geheel vormen. Zonder onnodige herhaling, maar wel met behoud van de ontwikkelingen die ik fysiek en mentaal heb doorgemaakt. Nu staat er een stevige eerste werkversie van het manuscript. Het is nog zeker niet af, maar het is wel een manuscript waarvan we inmiddels kunnen zeggen: hier staat een boek.
Het verhaal achter de knie
Kruisbandperikelen wordt een persoonlijk boek over voorste kruisbandrevalidatie. Natuurlijk over de fysieke kant: het oplopen van de blessure, de diagnose, de prehab, operatie, revalidatie, fysieke vooruitgang en tegenslagen. Maar zeker ook over alles wat er mentaal gebeurt.
Over een sporter die met bepaalde verwachtingen aan een revalidatie begint. Die doelen heeft, ergens naar terug wil en erop vertrouwt dat hard werken uiteindelijk wordt beloond. Want zo werkt dat toch? Een sporter die ondertussen misschien ook gewoon studeert of werkt, een gezin heeft en probeert het dagelijks leven draaiende te houden.
De fysieke en mentale kant zijn tijdens een revalidatie niet los van elkaar te zien. Wanneer je knie niet functioneert, doet dat iets met je mentale welzijn. Of als je niet weet welke richting het traject opgaat, neem je dat mee naar huis. En als je na lange tijd voor het eerst weer zonder krukken loopt of zelfs op de loopband staat, kan een voor de buitenwereld ogenschijnlijk klein moment voor de revalidant ontzettend veel betekenen. Dat is het verhaal achter de knie, waaraan ik in mijn boek ruimte wil geven. Daarbij sta ik er inhoudelijk niet alleen voor. Mijn persoonlijke verhaal wordt in het boek aangevuld met inzichten uit de orthopedie, fysiotherapie en sportpsychologie.
Niet volgens het boekje
Mijn revalidatie is bepaald niet ‘volgens het boekje’ verlopen. Wat een ironie. Ik begon aan mijn traject met een duidelijk doel: opereren, revalideren en terugkeren naar het voetbalveld. Ergens tussen negen en twaalf maanden zou ik nodig hebben om terug te keren naar het veld, dacht ik toen nog. Inmiddels weet ik hoeveel er onderweg kan gebeuren. Mijn revalidatie heeft een heel andere richting gekregen dan ik bij de start voor ogen had. Maar revalideren gaat niet alleen over het bereiken van dat ene einddoel, dat is iets wat ik echt heb geleerd. Onderweg leer je luisteren naar je lichaam, omgaan met onzekerheid, geduld hebben wanneer je eigenlijk dóór wilt en de juiste vragen stellen wanneer iets niet goed voelt. Je ontdekt ook hoe belangrijk het is om samen met je fysiotherapeut en orthopeed een team te vormen, waarin niet alleen naar de knie wordt gekeken, maar ook naar de sporter die eraan vastzit.
Ik heb voetbal als einddoel inmiddels moeten loslaten en ook medisch gezien is mijn traject nog niet afgerond. Ook wanneer een revalidatie anders loopt dan gehoopt, kun je onderweg inzichten opdoen die een ander helpen om beter voorbereid, bewuster en met meer vertrouwen door zijn eigen traject te gaan. Daarom moet dit verhaal verteld worden.
Iedere sporter krijgt tijdens een revalidatie te maken met tegenslagen. Het is geen lineair proces. Niet iedere tegenslag wordt opgelost door nóg harder te trainen of gewoon wat meer geduld op te brengen en niet iedere sporter haalt binnen de verwachte termijn alle criteria. Stefan Laurens en Daniël Veenendaal spraken eerder in een gastartikel over criteria-based revalideren in plaats van time-based revalideren. Niet de verstreken tijd, maar de fysieke én mentale ontwikkeling van de sporter zou leidend moeten zijn. Op papier klinkt dat logisch. In de praktijk blijkt het voor de revalidant soms een stuk ingewikkelder.
Tussen protocol en praktijk zit een wereld van ervaring
Ik wil de persoonlijke kant van voorste kruisbandrevalidatie verbinden met professionele expertise. Om het boek breder en completer te maken dan mijn eigen verhaal, werk ik samen met professionals die ieder vanuit hun eigen vakgebied naar de fysieke en mentale complexiteit van zo’n traject kijken.
Orthopedisch chirurg Jacco Zijl van OrthoCareClinics belicht de medische kant van het traject. Sport- en manueel fysiotherapeut Eric Bloemers neemt de lezer mee in de revalidatie. Sportpsychologen Afke van de Wouw en Yara van Gendt gaan in op de mentale uitdagingen die tijdens zo’n traject kunnen ontstaan.
Ik vind het ontzettend waardevol dat zij hun expertise aan het boek willen verbinden. De combinatie van persoonlijke ervaring en professionele verdieping moet het boek in de eerste plaats herkenning, inzicht en praktische houvast bieden aan mensen die zelf revalideren. Daarnaast hoop ik dat het fysiotherapeuten, orthopeden en andere professionals helpt om nog beter door de ogen van de revalidant naar zo’n traject te kijken.
De volgende fase
Vandaag mag ik officieel aankondigen dat ik samen met Golazo verder ga bouwen aan het boek Kruisbandperikelen. Na de zomervakantie ga ik met de uitgever, redacteur, vormgever en marketeer aan de slag met de volgende fase. Het manuscript wordt inhoudelijk verder beoordeeld, teksten worden aangescherpt en ook over de uitstraling en vormgeving van het boek gaan we nog keuzes maken. Al ben ik nu al enthousiast over het moodboard dat er ligt. Er is genoeg om naar uit te kijken dus.
Van blog naar boek
Toen ik na mijn voorste kruisbandblessure begon met schrijven, had ik nooit kunnen bedenken waar Kruisbandperikelen uiteindelijk toe zou leiden. Mijn blogs hielpen en helpen mij om grip te krijgen op een traject dat vaak onvoorspelbaar is. Ze brachten me in contact met andere revalidanten en met professionals die bereid zijn om mee te denken, kennis te delen en ook vanuit mijn perspectief naar revalidatie te kijken.
Nu krijgt Kruisbandperikelen een plek op papier. Natuurlijk ga ik jullie meenemen in het proces, in de stappen die worden gezet, de keuzes die we maken en alles wat erbij komt kijken om van de eerste werkversie uiteindelijk een echt boek te maken.
Een kruisband scheurt in ongeveer 45 milliseconden. Die split second was slechts het begin. Dit boek gaat over alles wat daarna komt.
Kruisbandperikelen wordt een boek. Dat er zoiets moois kan groeien uit zo’n complex traject, daar ben ik echt ontzettend trots op.
