Het echte werk is begonnen
Drie weken geleden stond ik voor het eerst in twee jaar weer op het veld. Dat was de grootste mijlpaal in mijn voorste kruisbandrevalidatie tot nu toe en een moment dat ik niet snel meer ga vergeten. Ik geniet nog steeds na bij het bekijken van de beelden. Inmiddels heb ik alweer een paar keer op het veld gestaan. Het gevoel is veranderd. Waar het eerst vooral: ‘wow, ik sta er weer’ was, voelt het nu meer als ‘het echte werk is begonnen’. Lekker trainen, opbouwen, beter worden en werken aan iets waar ik al zo lang naartoe leef.
Het veld is geen zaal
Langzaam wordt het weer normaal. Tijdens de eerste veldtraining was ik vooral aan het genieten en was ik me nog bewust van de bewegingen die ik maakte. Dat gaat nu steeds vrijer. Ik denk veel minder na, iets wat ook Eric ziet. Bewegingen gaan vloeiend en natuurlijk, zonder rem erop. Daarbij zat het vertrouwde gevoel van de bal aan mijn voet er meteen weer in. Die tweede natuur verdwijnt niet zomaar.
Wat wél nog maar eens duidelijk is geworden, is dat trainen op het veld totaal anders is dan trainen in de zaal. Ik hoor fysiotherapeuten vaak praten over het dichten van ‘het gat tussen zaal en veld’, als ze het hebben over het belang van veldrevalidatie. Ik ervaar nu zelf dat daar inderdaad een fors gat valt. In de zaal trainen is ook intensief, maar tamelijk overzichtelijk. Op het veld wordt iets anders van me gevraagd. Ik maak meer meters en meer herhalingen. Ik moet vaker schakelen, het is chaotischer en ik anticipeer op onverwachte situaties. Het is eigenlijk één grote intervaltraining en dat is te merken.
Op dit moment sta ik één keer per week op het veld en train ik daarnaast twee keer per week in de zaal. Aan mijn ‘voetbalconditie’ moet nog hard gewerkt worden. Ik zit snel stuk en moet regelmatig even bijkomen tussen de oefeningen door. Ik heb op dit vlak lang stilgelegen en moet ook niet verwachten dat ik er meteen weer sta. Met de lat die ik voor mezelf leg, ligt dat gevoel altijd op de loer. Maar het is niet realistisch. Dit bouw je niet in een paar weken op, maar letterlijk meter voor meter.
Hoe mijn knie reageert
Iets wat mij veel vertrouwen geeft is hoe mijn knie zich houdt in deze fase. Na de veldtraining en daaropvolgende zaaltraining van vorige week heb ik geen reactie gehad in de vorm van zwelling, warmte of stijfheid. Dat is iets waar ik vooraf zeker rekening mee hield. Dat dit nu uitblijft, is een zeer positief signaal. Tijdens het trainen moet ik in het begin even goed los komen. In de loop van een training merk ik wel dat de druk wat oploopt. Dan heb ik aan het einde van een training mijn limiet bereikt. Het is nog niet perfect. Maar zoals het nu voelt, heeft het in mijn kruisbandrevalidatie nog nooit eerder gevoeld. Dat is alleszeggend.
Hoe meer ik kan, hoe meer ik wil
Elke training geeft energie. Ik heb zin om door te pakken, meer te doen, sneller te gaan en verder te bouwen, want mijn doel is om er aan het begin van het nieuwe seizoen te staan. Ik revalideer niet op tijd, maar op criteria. Dat weet ik. En toch zit er iets in mijn hoofd dat zegt: in de zomer wil ik er staan. Dat komt ook door de vooruitgang die ik boek. Hongerig ben ik. Anderzijds weet ik inmiddels ook hoe dun de lijn is tussen opbouwen en overbelasten. Die les heb ik een aantal weken geleden nog gehad en heeft me geleerd om nog beter te luisteren naar mijn lichaam. Natuurlijk wil ik meer, maar ik respecteer mijn proces.
Mezelf terugvinden
Een mooie ‘bijvangst’ in deze fase is wat er mentaal met mij gebeurt. Mensen die mij al langer volgen weten dat ik mezelf in bepaalde fases best een beetje kwijt ben geweest. Nu de energie weer stroomt, ik mij positief en optimistisch voel en weer de enthousiaste en gedreven persoon word die ik vanuit de kern altijd al was, realiseer ik mij pas hoe diep ik heb gezeten. Voor een project ben ik al mijn blogs terug aan het lezen en word ik geconfronteerd met de struggle waar ik doorheen ben gegaan. Dat is best pijnlijk om terug te lezen. Ik ben blij dat het goede gevoel er weer is en dankbaar voor waar ik nu sta. Dit is zoveel meer dan fysiek herstel en een belangrijk onderdeel van de mooiste comeback ooit.
Mijn knie is weer van mij
Afgelopen vrijdag deed ik bij Eric voor het eerst de single hop test en triple hop test. Nog nooit eerder in mijn revalidatie was dit mogelijk. Beelden heb ik dit keer niet; mijn statief heeft de laatste veldtraining niet overleefd. Tijdens het afwerken op doel kreeg ’ie een bal vol op zich. Dat liep niet goed af. Inmiddels is het statief weer opgelapt en klaar voor de volgende training.
De resultaten van de hop tests vielen absoluut niet tegen. Tijdens het trainen zei ik nog tegen Eric: “het voelt gewoon alsof mijn been steeds meer weer van mij wordt.” Daarmee doelde ik op het gevoel dat ik steeds meer kracht, coördinatie, controle en vertrouwen heb. Eric gaf aan dit ook duidelijk terug te zien in mijn bewegingen. Ze zien er natuurlijk uit, zonder rem, twijfel of angst. Lekker!
Het geeft vertrouwen richting het testmoment op vrijdag 8 mei aanstaande. Het geeft me de tijd om verder te bouwen zoals ik nu bezig ben. Om nog wat sterker en symmetrischer te worden. Ik ben vooral benieuwd of wat ik nu voel, straks ook zichtbaar wordt in de data. Met hopelijk de bevestiging van dat wat ik diep van binnen voel, namelijk dat ik écht op weg ben richting speelminuten in het nieuwe seizoen.
