Van veld naar vrije val
Ik wilde deze week niets posten omdat ik voelde dat ik even ruimte nodig had, maar er kwamen vragen waardoor het beter is om toch een update te plaatsen. Er is namelijk genoeg te vertellen, alleen kreeg ik de woorden er deze keer met moeite uit. Of misschien wilde ik ze nog niet toelaten, want zolang je iets niet hardop zegt, is het er niet, toch?
“En, volgend seizoen weer competitie?”
“Zo, gaat lekker hè?”
“Ik zag je laatst op het veld. Ziet er goed uit!”
Ik snap die vragen en opmerkingen goed. Het leek ook alsof ik weer de goede kant op bewoog. Ik heb vier keer op het veld gestaan, met mijn vertrouwen zat het goed en de krachtmetingen die onlangs lukten, waren goed. Mijn basis was sterker geworden en daar was ik oprecht blij mee.
Maar mijn knie vertelt al een maand een compleet ander verhaal. Waar mijn vorige persoonlijke blog eindigde met de hoop dat de naproxen de scherpste randjes eraf zou halen en mijn knie weer wat beter zou laten voelen, moet ik nu eerlijk zijn: dat is niet gebeurd. Het is juist verder achteruitgegaan. Onbegrijpelijk. Ik ben ver verwijderd van de knie die ik vóór mijn vakantie dacht terug te hebben.
Hij is weer continu aanwezig. Reactiviteit in de vorm van pijn, hitte en zwelling. Af en toe ook verkleuring. Pijn voorin en ín mijn knie. Ik kan niet eens meer rennen. Dynamische oefenvormen of van richting veranderen zit er ook niet in. Trap af lopen gaat niet meer normaal. Bij iedere vorm van belasting reageert mijn knie. Ook in rust blijft het vaak zeuren en ’s nachts word ik regelmatig wakker als ik me wil omdraaien.
Zodra ik van extensie richting flexie beweeg, voel ik precies dat punt waar mijn knie niet doorheen wil. Zo rond de 20 á 30 graden. De knoep is terug. Same old shit. Ik baal ervan en het doet pijn om dit te moeten delen, maar mooier kan ik het op dit moment niet maken. Dit is geen dip meer waar ik even omheen kan schrijven, hoe optimistisch ik ook altijd probeer te zijn.
Mijn knie was niet perfect, maar wel werkbaar
Laat ik vooropstellen dat mijn knie na de laatste operatie niet ineens perfect was. Dat verwacht ik ook niet. Niet na vier operaties en niet na alles wat er in dat gewricht is gebeurd. Ik vind het echt niet erg dat het ‘anders’ voelt dan mijn andere knie. Ik vind het ook niet erg dat ik al maanden ergens doorheen moet bewegen. Vooral in de beweging van extensie naar flexie zat een punt dat niet fijn was. Daar schreef ik al vaker over. Het verschil met nu is dat ik eerder nog loskwam. Daarna kon ik altijd wel vrij bewegen. Ik kon lekker trainen, opbouwen en weer even proeven van het veld. Jullie hebben allemaal de video’s van op het veld gezien. Dat zag er veelbelovend uit en zo voelde het ook. Ik hervond mijn plezier, genoot met volle teugen en had meer geloof in de volgende stap. Er zat eindelijk weer richting in.
De knoep is terug
Vóór mijn laatste operatie heb ik vaak geschreven over de knoep in mijn knie. Dat gevoel dat er iets blokkeert, klemt en in de weg zit. Alsof ik door een punt heen moet waar mijn knie zelf helemaal niet doorheen wil. Het is terug. De beweging van extensie naar flexie is opnieuw een groot probleem. Het blokkeert en er schiet een scherpe pijn door mijn knie als ik er doorheen wil bewegen. Voorin, maar ook diep vanbinnen. Het voelt precies als eerder. Daar word ik na alles wat er al gebeurd is behoorlijk onrustig van. Ik wil geen medische conclusies trekken zonder dat ik er bewijs voor heb. Dat kan ik niet en dat moet ik ook niet doen. Maar, mijn lijf geeft een signaal dat ik eerder heb gevoeld. Ik heb er ervaring mee.
Samen zoeken
Natuurlijk baalt Eric met me mee. We begrijpen beiden niet hoe mijn knie zo hard achteruit is kunnen gaan in korte tijd. Dit is ook niet meer weg te scharen onder een reactie. Hij ziet wat dit weer met me doet. Ik train veel één-op-één met hem en dat is fijn. Het lucht soms op om gewoon te kunnen zeggen dat ik er even helemaal klaar mee ben. Boos, soms gelaten en vooral heel erg klaar met hetzelfde rondje. Niet weer. Hoe dan? Die gedachte komt steeds terug. Eric blijft ondertussen zoeken naar wat wél kan. Daar heb ik veel respect voor, want ook voor hem is dit natuurlijk niet het traject dat je wilt.
Met een knoop in mijn maag
Ik heb mijn orthopeed, Jacco Zijl, inmiddels ook gesproken. Met een knoop in mijn maag, want ik had hem liever ander nieuws gebracht. Na zo’n traject wil je zó graag kunnen zeggen dat het goed blijft gaan. Dat de opbouw richting sport weer vorm krijgt. En dat al die uren trainen, herstellen, opnieuw beginnen en weer doorgaan ergens toe hebben geleid.
Ik gun mezelf goed nieuws. En Eric en Jacco net zo goed, omdat zij al zo lang met me meedenken in dit complexe traject. Dan wil je kunnen laten zien dat alles wat we hebben gedaan resultaat heeft gehad. Ik heb in mijn hele traject echt alles gegeven wat ik in me heb. En eigenlijk nog veel meer dan dat. Mensen die mij kennen weten dat ik tot het gaatje ga.
Jacco baalt met me mee. Als een stekker. We gaan een andere ontstekingsremmer proberen: celecoxib. Mijn knie moet uit die reactieve stand zien te komen. De boel moet kalmeren. Verder is er voor aanstaande vrijdag een nieuwe MRI gepland. Als die laat zien dat er opnieuw iets zit wat de beweging belemmert, moet ik eerlijk gaan kijken wat dat betekent voor het vervolg. Ook als dat vraagt om keuzes die ik liever niet maak.
Tussen berusting en verzet
De afgelopen weken ben ik door allerlei fases gegaan. Berusting, frustratie, realisme, boosheid en onrust. Het wisselt elkaar soms in hoog tempo af. Het ene moment denk ik: dan is dit maar wat het is, ik heb er echt alles aan gedaan. Even later denk ik: nee, dit kan het niet zijn. Wat als dit mijn nieuwe normaal is? Die gedachte vind ik heel moeilijk.
Ik ben realistisch genoeg om mijn doelen bij te stellen. Misschien moet ik accepteren dat competitievoetbal niet meer haalbaar is. Dat doet pijn na al het gedane werk, maar daar zou ik vrede mee kunnen krijgen. Belangrijker is dat ik mijn normale functioneren terugkrijg. Dat is voor mij de ondergrens.
Vóór mijn vakantie functioneerde ik in het dagelijks leven uitstekend. Ik kon mijn dingen doen, trainen en opbouwen zonder dat mijn knie mijn dag bepaalde. Als dát uiteindelijk mijn plafond blijkt te zijn, dan kan ik daarmee leven. Met waar ik nu sta niet.
Voor nu is het terug naar de basis. Alweer. Mijn voetbalschoenen staan weer in de schoenenkast. We wachten de MRI af en kijken of de celecoxib doet wat de naproxen niet deed. En ondertussen probeer ik mijn kop erbij te houden, ergens tussen berusting en verzet.
