Even weg uit de revalidatiebubbel
De afgelopen periode gebeurde er op verschillende vlakken heel veel. Zoveel, dat we op de dag dat de meivakantie begon, besloten om niet langer te wikken en wegen, maar gewoon weg te gaan. Een reis boeken, koffers pakken, linea recta naar het vliegveld en vertrekken. In plaats van last minute was dit last second. De beste keuze ooit.
Even afstand en uit de dagelijkse routine van afspraken, trainingen, werk, gezin en alles wat continu doorloopt. In de zon, ver weg van alles, ontstond weer wat lucht. En lucht geeft ruimte. Ruimte om na te denken, maar ook om juist even niet na te denken. Om een boek open te slaan, koffie te drinken zonder haast en heel even niet bezig te zijn met alles wat thuis weer op me wachtte. Helemaal los van mijn kruisbandrevalidatie kwam ik natuurlijk niet, want ook op vakantie maakte ik gebruik van de gym.
Een bal verbindt
In de zon heb ik af en toe een balletje hooggehouden met kinderen uit het hotel. Dat blijft toch mooi. Pak ergens een bal bij en er gebeurt iets. Je hoeft elkaars taal niet eens te spreken. Tik een bal over, houd hem hoog, doe een trucje en binnen een paar minuten is er contact. Voor je het weet sta je samen met een groepje kinderen hoog te houden, proberen ze trucjes na te doen en ontstaat er een soort mini-veldje tussen ligbedden, slippers en handdoeken. Daar kan ik echt van genieten.
Het was ook mooi om te merken hoe verbaasd sommige kinderen waren dat ‘een mevrouw’ (ugh) ook kan voetballen. “Wow, ik heb nog nooit een mevrouw gezien die een rondje om de wereld kan,” zei een kleine jongen van een jaar of 8 tegen mij. Hij vertelde me trots dat hij stage mocht lopen bij FC Eindhoven en vroeg me of ik hem een paar trucjes wilde leren. Dat soort momenten maken me blij. Het leven kan zo simpel zijn.
Doortrainen in de hotelgym en de knie los krijgen
Naast het hotel lag een fantastisch voetbalcomplex. Het zag er uitnodigend uit, maar het was helaas niet toegankelijk, anders had ik daar heel graag een balletje getrapt. Gelukkig had het hotel wel een grote gym. Daar ben ik drie keer gaan trainen om wat in beweging te blijven. Voor de rest heb ik de touwtjes, voor mijn doen, behoorlijk laten vieren.
Waar ik tijdens het trainen wel vaak tegenaan liep (en nog steeds loop), is dat mijn knie eerst echt moet loskomen. Ik moet ergens doorheen bewegen. Vaak gaat dat gepaard met een pijnlijke knak. Niet fijn, wel bekend. Het blijft gek dat ik soms pas vrijer kan bewegen nadat mijn knie eerst door zo’n vervelend moment heen is gegaan. Hoewel, ik geef al langer aan dat het voelt alsof er weer wat fibrose zit. Na vier keer herken ik dat gevoel inmiddels goed.
Terug op het veld
Vorige week dinsdag stond ik weer met Eric op het veld. Waar de laatste twee veldtrainingen voor de vakantie juist veel vertrouwen gaven, ging deze training allesbehalve vanzelf. Mijn knie kwam met geen mogelijkheid los. Eric zag het ook. Ik bewoog niet vrij, hield in en het deed zeer. Alles waar ik de weken ervoor zo blij mee was, wankelde even. Ik heb geloof ik een uur lang voornamelijk scheldend op het veld gestaan.
Achteraf moest ik denken aan een artikel dat ik op vakantie in de Quest las over vloeken tijdens fysieke inspanning. Blijkbaar kan vloeken helpen om je focus te vergroten, net iets meer te geven en beter te presteren. Nou, als dat klopt, haal ik tijdens trainingen in ieder geval alles eruit wat erin zit.
Al voelde het deze avond vooral als frustratie, want ik baalde als een stekker. Natuurlijk weet ik dat niet iedere training goed kan zijn en dat revalideren met pieken en dalen gaat. Als je net een paar goede trainingen hebt gehad en je vervolgens fysiek niet lekker over het veld beweegt, is dat gewoon kut. Punt. Dat is denk ik ook een van de lastigste dingen aan revalideren. Je kunt rationeel heel goed begrijpen dat het proces niet lineair verloopt en dat er betere en mindere dagen zijn. Dat belasting, rust, slaap, spanning, voeding, (nachtelijk) reizen en allerlei andere factoren invloed kunnen hebben. Ik weet dat allemaal. Maar op het moment zelf helpt die kennis maar beperkt.
Revalideren is niet lineair (vertel mij wat!)
Eric zag het aan mij. Hij benoemde nogmaals dat revalideren niet lineair verloopt. Natuurlijk heeft hij gelijk. Eén mindere dag betekent niet dat er geen progressie is. Het betekent ook niet dat de goede veldtrainingen van voor de vakantie ineens niets meer waard zijn. Het was één mindere dag. “Ga geen waarde hechten aan deze training. Soms hoort dit erbij en nu heb je je slechte dag gehad. Morgen is weer een nieuwe dag”, zei Eric. Dat moest ik mezelf even inprenten.
Daarom is het belangrijk om uit te blijven zoomen en het grotere plaatje te blijven zien. Die laatste twee veldtrainingen voor de vakantie moeten me vertrouwen geven. Ik weet dat het beter kan. Ik heb ook gevoeld dat het beter kan. Toen mijn knie goed los was, heb ik bewogen zonder rem, zonder twijfel en met steeds meer vertrouwen. Dat is niet ineens verdwenen omdat mijn knie op één dinsdag niet wilde meewerken. Dus: balen, vloeken, evalueren en weer door. Dit is de belangrijkste les van de week.
Van veldtraining terug naar de zaal
De dag erna stond ik weer in de zaal. Dat ging redelijk oké, al kwam ik ook daar niet volledig vrij. Het was niet slecht, maar ook niet zoals ik het de laatste weken heb gevoeld. Dat was afgelopen vrijdag niet anders. Ik kon niet bewegen zoals ik dat wilde en had steeds het gevoel dat er iets los moest komen. Alsof er iets in de weg zit en moet verspringen, dat is het. Het voelde niet lekker en er stond druk op mijn knie, heel vervelend. Na thuiskomst werd mijn knie dik, gloeiend heet, rood en het deed pijn. Die reactie heeft een paar dagen aangehouden en is nog steeds niet helemaal gezakt. Dat is te lang en ik vind het lastig om daarmee te dealen. Op zulke momenten moet ik mentaal net wat harder werken om het vertrouwen vast te houden. Kortom, het was een week om heel snel te vergeten.
Dat vrije bewegen zonder dat ik ‘ergens doorheen moet’ is iets waar we natuurlijk wel structureel naartoe willen. Want voetbal vraagt uiteindelijk niet om nadenken bij elke beweging of mezelf steeds moeten inhouden, maar om reageren, schakelen, anticiperen, versnellen, afremmen, draaien, kappen, springen, landen en weer door. Symmetrisch en zonder compensatie.
Aanstaande testen: geen examen, maar informatie
Aanstaande vrijdag staan mijn testen gepland. Ik hoop vooral dat ik mijn knie dan goed los krijg, zodat ik de testen fysiek in ieder geval goed kan doorstaan. Wat ik mezelf voor probeer te houden, is dat het geen examen is. Ik moet mijn lat op een realistische hoogte neer zien te leggen. Natuurlijk hoop ik op ‘goede cijfers’, maar uiteindelijk geven de testresultaten vooral informatie. Een manier om te kijken of wat ik van binnen meestal voel, ook zichtbaar wordt in kracht, symmetrie, controle en explosiviteit. Waar sta ik nu echt? En hoe gaan we vanuit hier weer verder bouwen?
Wat er vrijdag ook uit komt, los van de cijfers weet ik dat ik nog steeds stappen zet. Als ik zie waar ik vandaan kom, mag ik niet vergeten hoe ver ik al ben. En ja, soms vloek ik me een weg door een training heen, maar daarna is het gewoon schouders eronder en door. Ook dat hoort bij de mooiste comeback ooit.
