Gespannen naar Rotterdam
Gisteravond na mijn werk reed ik samen met mijn partner naar Rotterdam. Omdat mijn afspraak met Duncan Meuffels in het Erasmus MC vanochtend al om half negen gepland stond, hadden we besloten er een hotelovernachting van te maken. Even samen een hapje eten, proberen een beetje te ontspannen en vanochtend vroeg richting het ziekenhuis.
Dat ontspannen lukte overigens maar gedeeltelijk. Ik was ontzettend zenuwachtig, omdat ik sinds mijn consult bij Duncan en de CT-scan lang op deze afspraak had gewacht en er voor mijn gevoel ontzettend veel van afhing.
Na tweeënhalf jaar kruisbandperikelen, vier operaties en ontelbaar veel uren revalideren, wilde ik weten of er überhaupt nog een weg vooruit is. Ik wist dat Duncan zich heeft verdiept in mijn hele verhaal, dat hij mijn CT en MRI zou beoordelen en dat we vandaag hopelijk tot een plan zouden komen. Welk plan? Ik had daar op voorhand wel ideeën over, maar ergens was ik ook een beetje bang dat er helemaal geen plan zou komen.
Het totaalplaatje
Uit het bloedonderzoek is geen laaggradige infectie naar voren gekomen. De CT heeft ook geen grote verrassingen opgeleverd. De positie van de tunnels is volgens Duncan in orde. Aan de ene kant is dat natuurlijk goed nieuws. Anderzijds maakt het mijn verhaal er niet direct eenvoudiger op, want er is dus niet één duidelijke afwijking op de CT waar je een grote rode cirkel omheen kunt zetten en kunt zeggen: kijk, dáár gaat het mis.
Maar een knie is gelukkig veel meer dan alleen een CT-scan. Duncan vatte mijn huidige situatie samen. Mijn beperkte extensie en flexie, de reactiviteit, de pijn, het slechte slapen, niet normaal kunnen lopen, de beperkingen in mijn dagelijks leven, die hij inmiddels invaliderend noemde. Het terugkerende patroon na iedere operatie en alles wat er op de MRI te zien is.
Mijn huidige graft ziet er niet uit zoals je zou verwachten. Bij de reconstructie in mei 2024 werd een graft met een diameter van 9 millimeter geplaatst. Inmiddels meet die op de MRI 12,2 millimeter. De graft is duidelijk verdikt. Daarbij viel de term mucoïde degeneratie. Daarnaast kan het zomaar zo zijn dat de graft toch opnieuw tegen het dak van de notch komt (impingement!), waardoor irritatie en vervolgens weer artrofibrose zijn ontstaan.
Het liet me even terugdenken… Op de MRI van september 2024 en tijdens mijn tweede operatie in oktober van dat jaar waren er namelijk al losse vezels aan de voorzijde van mijn kruisband zichtbaar. Ook toen waren er al aanwijzingen dat de graft contact maakte waar dat eigenlijk niet zou moeten.
Op zichzelf vertelt geen van deze bevindingen het hele verhaal. Maar leg je alles naast elkaar, dan ontstaat er blijkbaar wél voldoende reden om te zeggen: deze knie functioneert met deze reconstructie niet zoals hij zou moeten functioneren.
Ging het ooit écht goed?
Op een gegeven moment zei Duncan, dat, als hij naar mijn hele traject kijkt, hij eigenlijk niet anders kan concluderen dan dat er na de eerste operatie problemen zijn ontstaan en dat het daarna nooit écht goed is geworden.
Na de eerste operatie volgde een tweede operatie om een cyclops te verwijderen. Daarna volgde tijdens een derde operatie het verwijderen van artrofibrose en een notchplastiek. Vervolgens kwam de artrofibrose terug en groeide het bot weer deels aan. Tijdens een vierde operatie werd de artrofibrose weer verwijderd en werd er een tweede notchplastiek uitgevoerd.
Steeds werd er iets gevonden, steeds werd dat behandeld en steeds ging het daarna tijdelijk beter. Ook na mijn laatste operatie. Ik heb dit jaar even pijnvrij kunnen rennen. Ik heb weer een paar keer op het voetbalveld gestaan om op te bouwen. Ik moest wel vaker door een knak heen om los te komen, maar het werkte aardig. Mijn extensie was terug en mijn dagelijks functioneren ging een tijdlang ontzettend veel beter. Ik had tranen van geluk.
Tot mijn knie opnieuw begon te reageren. Langzaam kwamen de klachten terug en uiteindelijk belandde ik wéér in hetzelfde patroon.
Tijdens alle drie de vervolgoperaties na de reconstructie zijn problemen behandeld die ook daadwerkelijk behandeld moesten worden. Toch is mijn knie uiteindelijk steeds opnieuw in hetzelfde patroon terechtgekomen. Daarom kiezen we nu voor een andere aanpak.
Mijn kruisband gaat eruit
De beslissing is genomen: mijn gereconstrueerde voorste kruisband wordt verwijderd. Echt te bizar dat dit over mij gaat. Tijdens de operatie worden de tunnels uitgeboord en volledig schoongemaakt. Omdat de positie van de tunnels goed is en er geen sprake is van een probleem waarvoor ze moeten worden opgevuld, worden ze niet gevuld met bot. Daarmee voorkomen we postoperatief nog meer reactie in de knie en blijven de tunnels bruikbaar mocht ik in de toekomst alsnog een nieuwe voorste kruisbandreconstructie nodig hebben.
Ook wordt de rest van mijn knie tijdens de operatie uitgebreid beoordeeld. De verwijderde graft wordt op kweek gezet om te kijken of daar nog relevante informatie uit naar voren komt.
Het belangrijkste doel is: terug naar de basis. De huidige reconstructie eruit, mijn knie rustig proberen te krijgen, bewegingsvrijheid terugwinnen en daarna kijken wat mijn knie doet. Misschien kan ik zonder voorste kruisband functioneren. Duncan gaf aan dat dit bij een deel van de mensen mogelijk is. Of ik bij die groep hoor kan nu nog niemand zeggen. Mocht later blijken dat mijn knie zonder voorste kruisband onvoldoende stabiel is, dan kan een nieuwe reconstructie alsnog worden overwogen, mogelijk met een BPTB-graft. Dat is nu nog toekomstmuziek en daar wil ik eigenlijk nog helemaal niet mee bezig zijn. Eerst dit.
Nog één keer terug naar mei 2024
We hebben ook gesproken over mijn uitgangssituatie bij mijn eerste voorste kruisbandreconstructie. Ik ging die operatie destijds in met een reactieve knie en een extensiebeperking. Mijn knie kon dus niet volledig strekken. Dat was geen optimale situatie. Tijdens de reconstructie is er gebruikgemaakt van een all-inside techniek. Duncan legde uit dat de positie waarin de knie zich bevindt tijdens het fixeren van de graft daarbij van groot belang is. Als volledige extensie op dat moment niet goed mogelijk is, kan dat invloed hebben op de spanning van de reconstructie. Of dat dé verklaring is voor alles wat daarna is gebeurd, kunnen we niet zomaar zeggen, maar het is wel één van de factoren die mee kunnen spelen in het vermoeden van Duncan dat mijn huidige graft te strak zit.
“Het zit niet goed”
Vier weken na mijn eerste operatie zei ik het al. Het zit niet goed. Ik wist niet wát er niet goed zat. Ik ben geen specialist en ik was destijds nog helemaal niet zo goed verdiept in de materie. Ik wist alleen hoe mijn knie voelde. En hij voelde niet goed.
In de tweeënhalf jaar daarna heb ik ontzettend vaak aan mezelf getwijfeld. Misschien verwachtte ik te veel. Moest ik meer geduld hebben? Harder trainen? Of juist minder? Of misschien hoorde het er allemaal bij? Zat het tussen mijn oren? Vandaag kwam dat ineens allemaal terug. Heel even. Nu ligt er een besluit dat bevestigt dat mijn huidige situatie niet normaal en niet houdbaar is en dat er voldoende aanwijzingen zijn om de reconstructie waar dit hele traject mee begon te verwijderen.
Daar voel ik nogal wat bij. Opluchting, omdat er eindelijk een plan ligt. Bevestiging, omdat ik al zo ontzettend lang voel dat er iets niet klopt. Verdriet om alles wat het mij de afgelopen tweeënhalf jaar heeft gekost. En ja, ergens ook boosheid, omdat ik terugdenk aan hoeveel pijn, frustratie, onzekerheid, veerkracht, operaties en revalidatie er nodig zijn geweest om uiteindelijk op dit punt terecht te komen.
Ik ben ook wel een beetje trots dat ik door ben blijven zetten, consistent ben gebleven en nooit heb opgegeven. Dat zal ik ook nooit doen. Mijn doelen zijn bijgesteld. Duncan vond het verstandig dat ik de lat iets lager heb gelegd. Qua voetbal dan. Ik vertelde dat ik na de operatie volle bak aan de slag ga om mijn spieren op orde te krijgen en de hoop heb dat ik ook zonder kruisband kan functioneren. Hij remde me meteen af. Het devies wordt wéér: rustig aan, reactie beperken, ROM herstellen en als die knie rustig blijft, gaan we weer denken aan kracht opbouwen.
En nu? Wachten…
Mijn kruisband gaat eruit. Het voelt nog steeds heel gek om dat zo op te schrijven. Het is wel het plan dat ik van tevoren zelf in gedachte had. Tweeënhalf jaar geleden liet ik die kruisband reconstrueren met het doel om terug te keren naar het voetbalveld. Inmiddels weet ik dat ik daar niet meer naar terug ga en wordt diezelfde kruisband straks weer uit mijn knie gehaald omdat we hopen dat mijn knie zonder deze reconstructie eindelijk tot rust kan komen.
Of dit de oplossing gaat zijn, weet niemand. Ook Duncan kan mij die garantie niet geven. Misschien wordt mijn knie na deze operatie eindelijk rustig en kan ik zonder voorste kruisband prima functioneren. Of blijkt uiteindelijk dat ik toch instabiliteit ervaar en komt er ooit weer een moment waarop we over een nieuwe reconstructie moeten nadenken. Dat zien we dan wel, eerst moet deze eruit, want dit is geen houdbare situatie.
We hebben ook alvast kort gesproken over de periode direct na de operatie. Ik blijf na de ingreep een nacht in het Erasmus MC, zodat Duncan goed kan volgen hoe mijn knie reageert en hoe het herstel op gang komt. Mogelijk krijg ik daarnaast tijdelijk ACE-remmers, omdat deze medicatie potentieel kan helpen om de vorming van nieuw littekenweefsel af te remmen. Of dit bij mij daadwerkelijk wordt ingezet, beslist Duncan pas tijdens de operatie, onder andere op basis van hoe het weefsel in mijn knie er dan uitziet en aanvoelt.
Voordat het zover is, moet ik nog behoorlijk wat geduld hebben. De planning loopt volgens Duncan op dit moment richting het einde van het tweede kwartaal van 2027. Toen ik dat vanochtend hoorde, was mijn eerste reactie dan ook: “Oh kak, dat is wel heel lang.” Dat is het ook. Zeker met hoe mijn knie op dit moment functioneert. Ik weet nog niet precies hoe ik die maanden ga overbruggen, maar samen met Eric ga ik proberen mijn knie zo goed mogelijk door deze periode heen te loodsen en mijn spierkracht binnen de mogelijkheden op peil te houden. Daarna wacht operatie nummer 5 en wéér een flinke revalidatie.
Ik had vandaag natuurlijk liever niet in Rotterdam gezeten om te bespreken dat de graft die tweeënhalf jaar geleden in mijn knie is geplaatst er weer uit moet, maar f*c k it: ik ben er klaar voor om deze strijd opnieuw aan te gaan.
