Een onvergetelijke reis
Als ik deze blog schrijf, zit onze reis door Kenia er alweer op. Het land heeft een onuitwisbare indruk achtergelaten. Voor vertrek vroeg ik me natuurlijk ook af hoe mijn knie zich tijdens de reis zou houden, zeker met een intensieve safari in het vooruitzicht.
In mijn laatste fysieke update voor vertrek schreef ik dat ik uitkeek naar het moment waarop ik ergens op de savanne om me heen zou kijken en zou denken: hell yeah, wat is het leven toch mooi. Ik had eigenlijk geen idee hoe dat moment eruit zou zien. Uiteindelijk waren er tijdens deze reis zoveel van die momenten dat ik ze onmogelijk allemaal kan opnoemen. De safari, mijn verjaardag op de savanne, wilde dieren op nog geen paar meter afstand, de bountystranden, het chillen aan het zwembad, ontmoetingen met de lokale bevolking en vooral de tijd samen hebben ervoor gezorgd dat dit een reis is geworden die ik nooit meer ga vergeten.
Mijn knie ging uiteraard ook mee naar Kenia en heeft zich echt stevig gemeld, maar als ik terugkijk op dit avontuur is dat gelukkig niet het eerste waar ik aan denk. Dat vind ik, na de afgelopen maanden waarin mijn knie weer veel ruimte heeft ingenomen, eigenlijk best een fijne constatering. Nu is het tijd om weer vooruit te kijken. Om precies te zijn naar de afspraak met Duncan Meuffels in het Erasmus MC, exact over een week. Ik kijk er enorm naar uit.
Eindelijk op safari
De safari was voor mij vooraf al een van de onderdelen waar ik het meest naar uitkeek en heeft die verwachtingen ruimschoots waargemaakt. We hadden bewust gekozen voor een kleinschalige safari en zaten met ons gezin en twee andere reizigers in één jeep, samen met onze gids die ons dagenlang op sleeptouw nam op de savanne.
De dagen waren lang. De wekker ging vroeg, maar zodra je daar in die jeep zit en de zon ziet opkomen boven de savanne, ben je dat meteen vergeten. Urenlang reden we rond op zoek naar dieren. We hebben héél veel dieren gezien en we stonden oog in oog met ze, in hun eigen leefomgeving.
Een verjaardag om nooit te vergeten
Mijn verjaardag viel midden in onze safari en dat was natuurlijk extra bijzonder. In een van de lodges werd ik tijdens het diner door het keukenteam verrast met een heerlijke taart, muziek en dans. Stond ik daar ineens midden in Kenia mijn verjaardag te vieren met de mensen die het dichtst bij me staan en met mensen die ik een paar dagen daarvoor nog helemaal niet kende. Het was echt een oprechte, vrolijke verrassing. Van alle verjaardagen die ik op vakantie heb mogen vieren, staat deze met stip bovenaan.
Meer dan safari en strand
Naast alle prachtige beelden uit de natuur neem ik vooral ook de ontmoetingen met de Keniaanse bevolking mee naar huis. We zijn ontzettend gastvrij ontvangen en hebben diepgaande gesprekken gevoerd over familie, werk, kansen, zorgen en de verschillen tussen het leven in Kenia en Nederland. Ik schreef daar vorige week op LinkedIn al een stuk over. Door alle ontmoetingen is Kenia voor mij veel meer geworden dan alleen een prachtige vakantiebestemming.
Ook ons bezoek aan een weeshuis maakte veel indruk. Vanuit Nederland hadden we een koffer vol spullen meegenomen en eenmaal daar hebben we gespeeld, gelachen en geknuffeld met kinderen die zichtbaar blij waren met dingen die voor ons heel vanzelfsprekend zijn. Het was mooi, maar ook confronterend om te zien onder welke omstandigheden zij opgroeien. Je verandert met zo’n bezoek de wereld natuurlijk niet, maar we konden die kinderen wel een mooie dag bezorgen. Daar kijk ik met een warm gevoel op terug.
Off the grid
Wat me daarnaast ontzettend goed heeft gedaan, was het bijna volledig offline zijn. Mijn laptop was thuisgebleven, mijn telefoon gebruikte ik weinig en de wifi was op veel plekken zo instabiel dat de verleiding om iets te doen vanzelf verdween. Ik heb drie boeken uitgelezen, uren aan het zwembad gelegen en ontdekt dat er onder de juiste omstandigheden blijkbaar toch een standje ‘rust’ in mij bestaat.
Mijn knie tijdens de reis
Althans, rust… Voor vertrek heb ik het tijdens mijn laatste training met Eric nog gehad over wat rust nemen tijdens de vakantie. Dat leek me een uitstekend plan en de eerste vier dagen heb ik daar ook volledig aan toegegeven. Daarna begon het toch weer te kriebelen. Ik had behoefte aan lichaamsbeweging. Het is niet alleen iets fysieks, het helpt me ook om me gewoon lekkerder te voelen. Binnen de mogelijkheden die mijn knie op dit moment heeft ben ik daarom een paar keer naar de sportschool gegaan. Met al het heerlijke eten in de hotels en lodges kon dat overigens sowieso geen kwaad. Wat dat betreft heb ik geprobeerd ‘de schade’ een beetje te beperken.
Vooral tijdens de safari ben ik hard over mijn fysieke grenzen heen gegaan. We brachten uren door in de jeep en zodra er dieren te zien waren, stond ik vaak lange tijd om alles goed te kunnen volgen, terwijl we ondertussen over de hobbelige wegen van de savanne reden. Tel daar de lange dagen bij op en het zal niemand verbazen dat mijn knie daar duidelijk op reageerde. Ik was erop voorbereid en kreeg inderdaad een forse rekening gepresenteerd, maar als ik morgen weer in die jeep zou mogen stappen, zou ik het zo weer doen.
Soms bepaalde mijn knie wel
Er waren deze vakantie ook momenten waarop mijn knie wél bepaalde wat er mogelijk was. Zwemmen blijkt bijvoorbeeld totaal onmogelijk. Sinds mijn kruisbandoperatie heb ik eigenlijk nooit meer een beenslag kunnen zwemmen; de beweging lukt niet, mijn knie schiet op slot en vervolgens moet ik weer door die bekende pijnlijke knoep heen om hem los te krijgen. Zelfs als ik door het water liep, zorgde de weerstand van het water ervoor dat mijn knie regelmatig op slot sprong. Kom er dan maar weer eens uit. Daardoor heb ik deze vakantie uiteindelijk nauwelijks in het water gezeten.
De excursie naar Wasini Island, waar we graag wilden gaan snorkelen, hebben we om die reden uiteindelijk ook geschrapt. Dat vond ik jammer, maar ik wist ook dat een hele dag op een boot, vanaf die boot het water in duiken, proberen te snorkelen en weer op de boot klimmen geen briljant plan was. We zijn uiteindelijk dichter bij het hotel een paar uur naar een klein eiland geweest, waar de rest van het gezelschap wel kon snorkelen en ik lekker op het strand heb gezeten. Ook prima. Wasini blijft dus op het lijstje staan en geeft meteen een goed excuus om ooit nog eens terug te keren naar Kenia.
Afspraak in het Erasmus MC
Naarmate onze reis vorderde, merkte ik dat de afspraak met Duncan Meuffels op 1 september toch weer wat vaker door mijn hoofd begon te spelen. Dat is ook niet zo vreemd, want inmiddels zijn we op het punt aangekomen waarop volgens mij alle informatie die Duncan tijdens onze eerste afspraak wilde verzamelen compleet is. De CT-scan is gemaakt, de MRI-scan van mei is opnieuw beoordeeld en hij heeft mijn hele voorgeschiedenis uitgebreid in kaart gebracht.
Er gaan diverse scenario’s door mijn hoofd, waarvan één voor mij het meest waarschijnlijk is, maar ik probeer niet te ver vooruit te denken. Dat is ook een stukje zelfbescherming. Eerlijk gezegd ben ik ook een beetje bang. Volgende week wil ik vooral horen hoe Duncan naar het totaalplaatje kijkt en welke mogelijkheden hij vanaf hier ziet.
Eric, mijn fysio, zal vóór die afspraak nog een brief schrijven waarin hij vanuit zijn perspectief beschrijft waar we tijdens de revalidatie tegenaan lopen en hoe mijn knie op dit moment functioneert. Zijn bevindingen kunnen hopelijk een extra stukje informatie toevoegen aan het geheel.
Wat de scans uiteindelijk wel of niet laten zien, verandert voor mij één belangrijk gegeven niet: mijn knie functioneert niet goed. Het werkt mechanisch niet, het hapert, mijn mobiliteit is beroerd, er zit veel reactie in, ik heb dagelijks pijn, word er ’s nachts wakker van en loop in gewone dagelijkse dingen tegen beperkingen aan. Dit is op vakantie wéér bevestigd. Volgens mij is dát uiteindelijk het vertrekpunt voor het gesprek met Duncan en vanaf daar hoor ik graag hoe hij ernaar kijkt. Ik verwacht dat we een concretere richting gaan bespreken, want doorgaan zoals het nu gaat is écht geen reële optie.
Terug- en vooruitblik
Ik ben met een dankbaar gevoel huiswaarts gekeerd. Dankbaar dat we deze reis hebben kunnen maken, dat we zoveel bijzondere dingen hebben gezien en meegemaakt en dat ik, ondanks de fysieke beperkingen die er absoluut waren, heb kunnen genieten.
Vanaf deze week pak ik mijn normale ritme weer op, sluit ik ook aan bij PSV en ga ik verder met het door ontwikkelen van mijn boek ‘Kruisbandperikelen’.
Toen we deze reis in januari boekten, had ik nooit kunnen bedenken dat mijn knie er in augustus zo voor zou staan. Het liep anders en toch heeft dat nauwelijks iets afgedaan aan hoe bijzonder deze reis voor mij is geweest. De gedachte die ik vóór vertrek hoopte ergens op de savanne te hebben, kwam al met al vaker voorbij dan ik vooraf had durven hopen: hell yeah, wat is het leven toch mooi.
