De vijfde MRI in dit traject
Vrijdagochtend om 5.45 uur ging mijn wekker. Om 7.00 uur werd ik in het ziekenhuis verwacht voor een MRI-scan, de vijfde in dit traject. Ik had vooraf al sterk het idee dat deze MRI mijn gevoel zou bevestigen. Mijn gevoel heeft er in dit traject namelijk nog nooit naast gezeten. Artrofibrose is inmiddels mijn grootste nachtmerrie. Die nachtmerrie is nu werkelijkheid geworden. Zes weken geleden stond ik nog op het veld en bouwde ik aan mijn comeback. Nu voelt het alsof ik weer terug bij af ben. Dit is echt keihard. Deze blog gaat over de MRI-uitslag die ik al lang zag aankomen, over wat het met je doet als iets waar je al zo lang alles voor geeft opnieuw onder je handen vandaan lijkt te glippen én het gesprek dat ik naar aanleiding van de MRI met Jacco voerde. Daar is een nieuwe richting uit gekomen.
Woorden die ik niet wilde lezen
Na de MRI werden de beelden direct doorgestuurd naar mij en naar Jacco. Daardoor kon ik zelf ook al kijken. Zelf kan ik niet op basis van MRI-beelden bepalen wat er precies aan de hand is, maar na alles wat er de afgelopen 2,5 jaar is gebeurd kijk ik ook niet meer helemaal blanco naar zo’n scan. Ik weet waar mijn klachten zitten en ik weet ook welke beelden en woorden ik liever niet meer tegenkom.
Een paar uur later stond het verslag van de radioloog al klaar in mijn portaal. Ook daar probeerde ik voorzichtig mee te zijn en nog niet te snel conclusies uit te trekken. De radioloog kent mijn knie niet zoals Jacco mijn knie kent. Hij kent mijn voorgeschiedenis niet en hij weet ook niet hoe specifiek mijn klachten zijn en wat er tijdens eerdere operaties is gezien.
Toch stonden er woorden in het verslag die ik niet wilde lezen. Fibrotische wijzigingen. Artrofibrose. Hoffa. Hydrops. Bakerse cyste. Hoe voorzichtig ik ook wilde blijven: dit waren precies de woorden waar ik bang voor was.
De bui voelen hangen
Daarna begon het wachten. Jacco zou de beelden beoordelen in combinatie met mijn hele verhaal erbij. Dus met in zijn achterhoofd ook de eerdere operaties, de terugkerende artrofibrose, de reactie in mijn knie en het feit dat ik opnieuw datzelfde blokkerende, mechanische gevoel heb.
Ik voelde me niet lekker. Het was alsof ik de bui al voelde hangen en alleen nog moest wachten tot iemand anders hem zou bevestigen.
Die dag ging ik ook nog naar Eric. Dat was prettige afleiding. We hebben vooral veel gepraat over wat ik voel en waarom mijn knie opnieuw zo reageert. Het ging zo goed. Hoe is dit zoveel maanden na mijn laatste operatie nog mogelijk? We zochten samen naar verklaringen en vroegen ons af wat er zo blijft triggeren. We denken er hetzelfde over. Dit patroon herhaalt zich te vaak om het zomaar weg te wuiven. Naast het gesprek dat we voerden deden we een aantal eenvoudige oefeningen met de bal. Eric voelde aan dat ik dat nodig had. Daarna ben ik naar huis gegaan en op de bank gaan liggen. Ik had even helemaal nergens meer zin in.
Beduidend meer artrofibrose dan vóór operatie #4
Aan het einde van de dag kwam het bericht van Jacco. Mijn knie is inderdaad reactief met hydrops, maar het basisprobleem zit ventraal. Artrofibrose. Beduidend meer dan op de MRI van juli vorig jaar, vóór mijn vierde operatie.
Beduidend meer.
Waardeloos. Hoe dan?
Hoe kan het contrast met een aantal weken geleden zo groot zijn? Ik genoot zo op het veld. Bijna alles lukte. Ik moest meestal even loskomen, door een knak heen en ja, dat zal het littekenweefsel zijn geweest, maar als ik eenmaal los was, kon ik rennen, passen, trappen, wenden en keren. Fysiek voelde het op veel momenten fantastisch. Voor het eerst in lange tijd dacht ik echt dat wedstrijdminuten na de zomer haalbaar zouden zijn. We bouwden stap voor stap aan mijn terugkeer.
Nu ben ik fysiek ver teruggeworpen en ligt er een MRI waarop beduidend meer artrofibrose te zien is dan vóór mijn vierde operatie. Dat kan ik bijna niet verkroppen. Ik heb er zóveel voor gedaan. Ik ben meerdere keren opnieuw begonnen, heb me aangepast, bouwde op, remde af wanneer het moest, bleef zoeken naar de balans tussen belasting en belastbaarheid. En dan lijkt het alsof je in een paar weken tijd weer alles verliest. Ik kan bijna niet in woorden uitdrukken wat dit met mij doet.
Er schoot door mijn hoofd: waar heb ik het allemaal voor gedaan? Op dat moment voelde het echt alsof alles voor niks is geweest. Voetbal kan me op dit moment bijna gestolen worden. Ik wil gewoon normaal kunnen functioneren. Normaal kunnen lopen, bewegen, werken en mijn leven kunnen leven zonder steeds rekening te moeten houden met een knie die op iedere prikkel reageert.
Het zag er zó rooskleurig uit. Het was alsof ik eindelijk aan de goede kant van dit traject terechtkwam. En dan voelt dit niet als een kleine terugslag, maar als weer hard vallen. Met grote consequenties. Fysiek, mentaal en praktisch.
Natuurlijk voelde ik het ergens al aankomen. Mijn gevoel zat weer goed. Alweer. Maar dat maakt het niet minder pijnlijk. Ik ging helemaal stuk en voelde me teleurgesteld, boos, verdrietig en lamgeslagen.
Wat blijft mijn knie triggeren?
Ik geloof niet dat mijn knie zomaar, zonder reden, steeds opnieuw zoveel littekenweefsel aanmaakt. Niet zonder prikkel en ook niet zonder iets wat blijft triggeren. Ik geloof niet dat dit iets genetisch is. Daar kan ik echt helemaal niks mee. In het verleden heb ik meerdere operaties ondergaan, ook aan andere gewrichten en daar heb ik nooit problemen gehad of artrofibrose ontwikkeld. Nooit. Daarom blijf ik overtuigd dat er iets mechanisch meespeelt. Iets wat mijn knie blijft irriteren, waardoor er reactie ontstaat, met uiteindelijk opnieuw fibrose tot gevolg. Steeds weer op dezelfde plek. Ik heb niet voor niets ook twee keer een notchplastiek gehad. Voor mijn gevoel blijft daar iets spelen. Of dat impingement in de notch is, kan ik niet bewijzen, maar het zou voor mij wel een plausibele verklaring zijn voor het mechanische gevoel dat steeds terugkomt.
Vanaf het begin heb ik het gevoel gehad dat er iets met mijn kruisband niet klopt. Dat heb ik ook altijd uitgesproken. Ik weet dat ik niet degene ben die de diagnose kan stellen. Maar ik ben wel degene die voelt dat er iets in mijn knie niet goed gaat. Ik heb wel gedachten en een duidelijke visie over deze ellende. Daarover moet ik in gesprek.
De nacht erna
Die nacht zag ik ieder uur van de klok. Mijn hoofd bleef doorgaan. ‘Beduidend meer dan in juli 2025’. Hoe dan? Waarom weer? Wat nu? Ik heb wat tranen laten gaan. Ondanks het slaapgebrek voelde ik me de volgende ochtend iets beter. Ik kon de situatie niet ineens accepteren, maar ik stond er wel weer iets rationeler in. Dat komt ook doordat ik met enkele mensen uit mijn omgeving heb gepraat en ik voor mezelf alles op een rijtje heb gezet. Ik neem hier geen genoegen mee.
Nieuwe richting
Bovenstaande schreef ik in het weekend, toen de emoties nog heel hoog zaten. De MRI-uitslag kwam keihard binnen en ik kon daar slecht mee dealen. Gisteren heb ik Jacco gesproken. Het was een goed gesprek, waarin hij zijn visie gaf en ik die van mij. We hebben alles uitgebreid geanalyseerd.
De stap die nu waarschijnlijk volgt, is het verwijderen van de graft en het opruimen van de artrofibrose. Daar heb ik nu mijn zinnen op gezet. Er is eigenlijk geen andere optie meer. Vooralsnog geen revisie. Misschien denk ik daar in een later stadium wel aan of ga ik, als ik stabiel genoeg ben, verder zonder kruisband. Dat weet ik nu nog niet. Ik weet niet of ik nog een keer een reconstructie aandurf na alles wat er is gebeurd. Het belangrijkste is dat ik in mijn normale functioneren weer vooruitkom.
Hoe gek het ook klinkt: na het gesprek met Jacco voelde ik vooral opluchting.
Misschien is het goed om hier ook nog te zeggen dat de eerdere stappen niet zomaar zijn gezet. Alle beslissingen zijn in goed overleg genomen. Op basis van wat we toen wisten, stonden we daar ook achter. Maar nu ligt er weer een knie die blijft reageren. En dan moet je opnieuw durven kijken.
Jacco overlegt deze week nog met Martijn over het hoe en wat, en daarna wordt er mogelijk een vervolg aan gegeven. Het is een stap die ik nooit had willen hoeven overwegen, maar blijven staan waar ik nu sta, is absoluut geen optie.
