Nog een stap in de zoektocht naar de oorzaak
Tweeënhalf uur heen. Twee uur terug. Voor een CT-scan die nog geen vijf minuten duurde. Je moet er iets voor over hebben om je knie vanuit nóg een ander perspectief vast te laten leggen.
Afgelopen vrijdag stond de CT-scan van mijn knie in het Erasmus MC gepland. Die scan werd tijdens mijn afspraak met Duncan Meuffels aangevraagd, om onder andere de positie van de boortunnels en de breedte van de notch beter te kunnen beoordelen. Of de beelden ook daadwerkelijk iets nieuws laten zien, weet ik nog niet. De uitslag wordt pas tijdens mijn vervolgafspraak op 1 september besproken. Natuurlijk heb ik mijn dossier al tig keer gecheckt, maar er staat nog geen uitslag. En ook al zou deze er staan, ik ben toch afhankelijk van de interpretatie van Duncan. Tot de volgende afspraak is het dus vooral weer wachten.
Maar om voor een onderzoek van een paar minuten in totaal ruim vier uur in de auto te zitten, vond ik zelfs voor mijn begrippen een beetje overdreven. Daarom besloten we er maar meteen een middag Rotterdam van te maken.
Verplicht een dagje mee
Met ‘we’ bedoel ik in dit geval mijn zoon en ik. Hij geniet momenteel van zijn zomervakantie en bij gebrek aan oppas ‘moest’ hij mee naar Rotterdam. Heel vervelend vond hij dat overigens niet. Aan het einde van de dag gaf hij ons uitstapje een dikke 10, dus ik vermoed dat hij zich zonder al te veel tegenzin heeft opgeofferd.
Omdat mijn knie niet bepaald lekker gaat op lange wandelingen of lang staan, kozen we bewust voor uitjes die fysiek niet te belastend waren. Eerst een boottocht over de Maas langs de skyline en door de havens van Rotterdam, daarna de Euromast en pas in de avond de afspraak in het Erasmus MC.
Bij het verlaten van de parkeergarage werden we meteen geconfronteerd met een aantal voetbalveldjes. Alsof het zo moest zijn. Op één van de veldjes was een vader met zijn zoon aan het voetballen. Mijn zoon keek ernaar, aarzelde geen moment en vroeg of hij mee mocht doen. Natuurlijk mocht dat. Het is dat we de boottocht al hadden gereserveerd, anders hadden we waarschijnlijk de hele middag op dat veldje doorgebracht. Ik kon het uiteraard ook niet helemaal laten en hield zelf nog even een balletje hoog. Een voetbal en er dan vanaf blijven, is echt niet te doen.
Rotterdam vanaf het water en vanuit de lucht
Nadat we afscheid namen van vader en zoon, was het tijd voor de boottocht. Ontspannen zitten, een hapje eten en ondertussen Rotterdam vanaf het water bekijken. Precies het soort activiteit waar mijn knie op dit moment nog het beste mee uit de voeten kan.
Na de boottocht gingen we richting de Euromast. Vanuit de Euromast hadden we een schitterend uitzicht over Rotterdam en de wijde omgeving. De stad, de haven, de Maas, het Erasmus MC en in de verte alles wat steeds kleiner werd.
Het voelde eigenlijk heel fijn om niet rechtstreeks naar het Erasmus MC te rijden en de hele dag alleen maar bezig te zijn met de scan en de mogelijke uitkomst daarvan. Het onderzoek hing natuurlijk wel ergens in mijn achterhoofd, maar bepaalde niet mijn dag. En dat is in de afgelopen 2,5 jaar vaak anders geweest.
Vijf minuten in de CT-scan
De CT-scan stond pas in de avond gepland. Uiteindelijk waren we een uur te vroeg in het ziekenhuis. Ik meldde me alvast aan, in de veronderstelling dat we daarna nog wel even ergens zouden moeten wachten. Maar vrijwel direct werd ik naar binnen geroepen. Dat was dan weer een prettige bijkomstigheid.
Ik mocht mijn kleding gewoon aanhouden. Mijn schoenen hoefden niet uit en zelfs mijn sieraden mochten om blijven. Ik hoefde alleen op de tafel te gaan liggen, mijn been goed neer te leggen en even stil te blijven liggen. Voor ik goed en wel besefte dat het onderzoek begonnen was, mocht ik alweer overeind komen.
Blijkbaar gebruikt het Erasmus MC een van de nieuwste typen CT-scanners. Mij werd uitgelegd dat de scantijd daardoor korter is en dat je als patiënt ook korter aan straling wordt blootgesteld. Het was een behoorlijk contrast met mijn CT-scan in Geldrop in januari vorig jaar. Toen werd er trouwens wel contrastmiddel gebruikt en duurde het onderzoek een stuk langer. Deze keer had ik nauwelijks de tijd om mezelf af te vragen of ik wel goed stillag voordat het alweer voorbij was. Tweeënhalf uur in de auto voor vijf minuten in de CT. Je moet er iets voor over hebben.
Mijn knie vond er ook iets van
Hoewel we de dag bewust zo hadden ingericht dat hij fysiek niet te belastend zou zijn, vond mijn knie er uiteraard alsnog iets van. Alles bij elkaar was blijkbaar genoeg om de boel weer flink te laten reageren. Ook de dagen erna, maar daar had ik vooraf rekening mee gehouden. Dan is het vervelend, maar niet erg. Voor zover dat onderscheid nog logisch klinkt. Sommige dingen zijn het waard om een reactie van mijn knie voor lief te nemen. Deze middag samen was daar één van.
Of de CT eindelijk iets laat zien wat alle eerdere onderzoeken niet lieten zien? Geen idee. Daarvoor moet ik nog wachten tot 1 september. Deze keer draaide de dag gelukkig niet alleen om mijn knie. We maakten een boottocht, bekeken Rotterdam vanaf grote hoogte, stonden onverwacht op een voetbalveldje en mijn zoon gaf de dag een dikke 10. En zo werd een ziekenhuisafspraak toch vooral een fijne dag samen.
