Fysieke update
Het is alweer even geleden dat ik een echte fysieke update schreef. Mijn laatste blogs gingen over mijn meeloopdag met Jacco op de OK en over het besluit dat voetbal als einddoel niet meer realistisch is. Ondertussen zijn er fysiek weer behoorlijk wat ontwikkelingen geweest. Niet de goede kant op, helaas.
Mijn knie functioneert voor geen meter en het doet pijn. De mobiliteit neemt af, zowel in extensie als in flexie, de overgang van strekking naar buiging verloopt mechanisch beroerd en onverwachte bewegingen kan ik niet goed opvangen. Trap aflopen doe ik schuin en als ik me omdraai moet ik dat bewust doen. Binnen een gecontroleerde en voorspelbare trainingsomgeving lukt meer, omdat ik daar vooraf weet welke beweging eraan komt en de reactieve component ontbreekt, maar ook daarin blijft het zoeken naar wat wel en niet kan.
Mijn knie functioneert niet normaal
Mijn extensie gaat verder achteruit. Ik verlies terrein. Dat maakt dat ik ook met lopen weer aan het compenseren ben, waarbij ik in lichte flexie blijf. Al zal dat voor de buitenwereld waarschijnlijk niet zo opvallen; voor mij is het wel merkbaar en voelbaar.
Ook in flexie lever ik terrein in. Hurken heb ik sinds mijn voorste kruisbandreconstructie überhaupt niet meer gekund en bij hiel richting bil ontbreekt nog steeds een stuk mobiliteit, waarbij de druk in en rondom het gewricht fors oploopt. Overigens heb ik ‘heel to butt’ wel kortstondig gehaald na mijn derde operatie.
Het is dus niet één bewegingsrichting die hapert; mijn knie verliest aan beide kanten ruimte. Het is stug. Op onderstaande foto is rechts mijn maximale geforceerde buiging te zien, waarbij er flink druk over en ín mijn knie zit. Naast de artrofibrose zal vocht hier ongetwijfeld óók een rol in spelen.
Wat mij mateloos irriteert is de beweging van extensie naar flexie. Rond ongeveer twintig graden bouwt er een enorme weerstand op, het blokkeert en ik moet ergens doorheen. De knoep is eenvoudig reproduceerbaar, alleen doet het nu nog veel meer pijn dan vóór de vierde operatie. Daardoor kom ik er bijna niet meer doorheen. Ik voel dan echt iets verspringen of losschieten, waarna de beweging weer verder kan. Tot ik opnieuw richting extensie ga en hetzelfde zich opnieuw herhaalt. Daarom blijf ik liever weg uit dat bewegingsbereik. Ik heb al zo vaak in woorden proberen uit te leggen wat ik voel, maar beeld laat waarschijnlijk beter zien wat een beweging doet dan welke omschrijving dan ook. Op verzoek van een aantal volgers, bij deze, voor één keer: een video (geluid aan). Nu doe ik het niet meer, omdat het ongelooflijk pijnlijk is en mijn knie hevig reageert. Ik heb het geluid van mijn reactie na de ‘knoep’ overigens weggehaald, omdat dit te intens is.
Dat er op de laatste MRI beduidend meer artrofibrose zichtbaar was dan vóór operatie vier, maakt het voor mij niet heel onlogisch dat deze overgang weer moeilijk en pijnlijk verloopt, al blijft dat natuurlijk mijn eigen redenering. Voorbij dat punt, in lichte flexie, functioneert mijn knie relatief iets beter. Een balletje hooghouden op de plaats lukt nog prima, omdat ik daarbij in lichte flexie blijf. Zo’n geïsoleerde vaardigheid zegt weinig over de totale functie van de knie.
Van zicht op de finish naar weer terrein verliezen
Een aantal maanden geleden zag het plaatje er nog totaal anders uit. De beweging van extensie naar flexie verliep moeiteloos (zie video), we begonnen de krachttraining opnieuw op te bouwen en ik werkte serieus richting het veld. Ik heb zelfs vier veldtrainingen gedaan. De hoop op wedstrijdminuten in het nieuwe seizoen was er, honderd procent. Nee, het was niet perfect, maar wel goed genoeg om te geloven dat de finish eindelijk in zicht kwam.
In een paar maanden tijd ben ik van die hoop teruggegaan naar een knie die minder mobiel is, belasting slecht verdraagt en bij een heel gewone beweging van strekking naar buiging iedere keer opnieuw hapert. Frustrerend? Absoluut.
Maar ik merk ook dat ik minder behoefte heb om iedere dag van mijn knie te willen ‘winnen’. Niet iedere slechte dag hoeft met nóg meer inzet gecorrigeerd te worden. Mijn verwachtingen zijn bijgesteld en als het niet gaat, dan gaat het niet. De situatie is nu zoals ze is en er ligt een vervolg in Rotterdam. Het feit dat daar verder wordt gekeken en de orthopeed ervoor openstaat om daadwerkelijk in actie te komen, geeft een soort van rust. De huidige situatie gaat niet mijn nieuwe werkelijkheid zijn.
De rekening van lang staan
Mijn meeloopdag met Jacco op de OK was inhoudelijk een fantastische dag en ik heb er absoluut geen spijt van, maar fysiek heb ik er wel een forse prijs voor betaald. Ik ben niet snel geneigd om pijnstilling te nemen, maar de avond en dagen erna heb ik er toch aan toegegeven. Dat is veelzeggend.
Het was daarbij ook een reality check over mijn belastbaarheid. Tijdens mijn traject heb ik serieus overwogen om een carrièreswitch richting fysiotherapie te maken. Ik sprak erover met verschillende fysiotherapeuten en bezocht zelfs een open dag van een onderwijsinstelling, omdat de combinatie van gezondheid, het menselijk lichaam, sport en mijn eigen ervaringen me enorm aansprak en het me geweldig leek om andere revalidanten te helpen op weg naar hun doelen en dromen. Realiteit is dat ik het fysiek op dit moment niet zou trekken. Ik zei het vorige week nog tegen Eric: wat ben ik blij dat ik geen fysieke baan heb. Dat zou echt problematisch zijn geweest.
Trainen binnen wat er wél kan
Ook tijdens de training liep ik vorige week even tegen mijn grens aan. Alles kostte veel meer moeite en de klachten bouwden al snel op. Ik voelde me ook vermoeid. We waren al bijna aan het einde van de training, toen ik tegen Eric zei dat het klaar was. We praatten nog even over de huidige situatie en hij zei iets wat ik zelf ook al wist: vóór mijn vakantie gaat deze situatie niet fundamenteel veranderen. Tot mijn afspraak in Rotterdam moet ik vooral proberen het mezelf zo comfortabel te maken, blijven bewegen binnen de mogelijkheden die er zijn en niet verwachten dat mijn knie zich binnen een paar weken ineens anders gaat gedragen. Dat accepteer ik ook.
Vooruitkijken naar onze reis
Gelukkig heb ik iets moois in het verschiet waar ik ontzettend veel zin in heb. Kenia. Safari staat al zo lang op mijn bucketlist en binnenkort ga ik het beleven. Op de savanne, iedere dag andere parken en lodges, vroege én late safari’s en hopelijk de Big Five spotten. Ik kijk nu al uit naar een zonsopkomst op de savanne en het moment waarop ik samen met mijn gezin om me heen kijk en denk: hell yeah, wat is het leven toch mooi.
We boekten deze reis al in januari, in de periode waarin alles fysiek zo goed ging. Ik bewoog soepel, zat in een opbouwfase en ik dacht echt dat ik deze droomreis vanuit een heel andere fysieke situatie zou maken. Dat is niet zo. Natuurlijk vind ik dat soms lastig en was ik liever fit op vakantie gegaan. Ik neem wat medicatie mee en op de fysiek uitdagendere dagen zal ik waarschijnlijk iets moeten nemen om de dag op een acceptabele manier door te komen. En dat is helemaal prima. Ik heb ontzettend veel zin in deze reis en ga herinneringen voor het leven maken.
Even afstand van mijn kruisbandperikelen
Eigenlijk komt de vakantie precies op het goede moment. De afgelopen maanden stonden wéér in het teken van allerlei ontwikkelingen rondom mijn knie. Ik merk dat mijn hoofd behoefte heeft aan een periode waarin ik niet voortdurend in de analysestand sta, scenario’s afweeg of vooruitdenk naar de volgende stap.
Het feit dat er een vervolg ligt in het Erasmus MC maakt juist dat ik het voor nu iets makkelijker kan laten rusten. De CT-scan is aanstaande vrijdag en op 1 september volgt het gesprek met Duncan Meuffels over de bevindingen en een nieuw plan. Tot die tijd probeer ik het een beetje los te laten, voor zover mogelijk. De vakantie is een welkome onderbreking van de wachttijd.
Over een paar weken ga ik eerst mijn aandacht verleggen naar iets waar ik al heel lang van droom. De bal gaat trouwens wel mee. We gaan lokale gemeenschappen en schoolkinderen bezoeken en nemen spullen voor hen mee. Voetbal is een universele taal en ik weet hoeveel plezier een simpele bal kan brengen, dus ondanks dat ik weet dat ik er fysiek waarschijnlijk weer een prijs voor ga betalen, wil ik met de kinderen daar voorzichtig een balletje hooghouden. En daarna laten we de bal daar achter. Ik weet zeker dat zoiets ogenschijnlijk simpels veel meer betekenis krijgt dan ik van tevoren kan bedenken. Voor de kinderen daar en eerlijk gezegd ook voor mij.
