Een jaar verder
Op 3 november was het precies een jaar geleden dat ik voor de vierde keer aan mijn rechterknie werd geopereerd. Een jaar alweer. Als iemand me destijds had verteld dat ik twaalf maanden later wéér op een knieoperatie zou wachten, waarbij zelfs mijn kruisband verwijderd gaat worden, had ik diegene echt voor gek verklaard. Ik had hoop op beterschap. Lange tijd leek die terecht. Tot het tóch weer misging.
Zelf op zoek naar mogelijkheden
In mijn vorige blog schreef ik over het telefoongesprek met Duncan Meuffels en de mogelijkheid om de eerste stage van mijn revisieoperatie eventueel in een ander ziekenhuis te laten uitvoeren, omdat de wachttijd in het Erasmus MC mij opbreekt. De operatie staat vooralsnog gepland voor het tweede kwartaal van 2027. Tijdens deze eerste stage wordt mijn graft verwijderd en de artrofibrose opgeruimd.
Ik heb nagedacht over die operatie in een ander ziekenhuis. Proactief als ik ben, heb ik de afgelopen weken zelf mijn lijntjes uitgezet om te onderzoeken of ik ergens anders eerder terecht zou kunnen. Helaas ben ik daarbij om uiteenlopende redenen op een dood spoor beland.
Gisteren aan het einde van de middag belde Duncan om te bespreken hoe ik ‘in de wedstrijd’ zit. Ik vertelde hem dat ik zelf inmiddels al verschillende mogelijkheden had onderzocht. De namen van de klinieken en orthopeden die ik heb benaderd, stonden ook in zijn top 3. Mijn huiswerk had ik goed gedaan. Ik heb het idee dat Duncan mijn eigen initiatief waardeert en ik vind het fijn dat hij blijft meedenken, ook al zijn de mogelijkheden beperkt. Het gesprek voelde prettig.
Toch nog een kleine opening?
Ik heb hem ook gevraagd naar de uitvallerslijst. Want hoe groot is de kans eigenlijk dat je via zo’n lijst daadwerkelijk eerder wordt opgeroepen? Of is het vooral hopen tegen beter weten in?
Volgens Duncan komt het frequent voor dat patiënten via de uitvallerslijst eerder aan de beurt komen. Daarnaast gaf hij uit zichzelf aan dat hij nog eens langs het planbureau zou lopen om mijn naam onder de aandacht te brengen. Wanneer je naam daar wat beter bekend is, kan dat mogelijk helpen als er onverwacht een plek vrijkomt. Ik waardeer het enorm dat hij zelf ook initiatief neemt om te kijken of er toch nog iets mogelijk is. Het geeft me in ieder geval het gevoel dat er wordt meegedacht. Dat doet me goed.
Twijfels, ondanks de feiten
Er zijn dagen waarop ik begin te twijfelen. Maak ik de juiste keuzes? Gaat het wel beter worden met deze operatie? Er is toch geen andere keuze meer? Wat als het slechter wordt? Wat als het wél goed uitpakt? Ik kan daar flink over piekeren. Als ik mijn knie een dag nauwelijks heb belast (lees: chilldag op de bank), is hij ‘relatief rustig’. Zodra ik weer een normale dag met werk en andere verplichtingen door moet komen, word ik met mijn neus op de feiten gedrukt. De belastbaarheid is ronduit slecht. De mechanische blokkade in de overgang van extensie naar flexie blijft overigens bestaan, óók op dagen dat mijn knie ‘relatief rustig’ is.
Als ik met mijn hoofd weer in de analysestand sta en met Eric, mijn fysiotherapeut, in gesprek ben, wijst hij me er regelmatig op dat er zoveel objectieve aanwijzingen zijn dat mijn knie echt niet goed functioneert. Hij helpt mij het grotere plaatje te blijven zien. Dan gaat het niet alleen over het trainen zelf dat nogal moeizaam gaat of de beperkingen in het dagelijks leven, maar ook dat op de MRI uitgebreide artrofibrose én een verdikte graft (12,2 mm in plaats van 9 mm) zichtbaar zijn. Dat zijn feiten. Natuurlijk realiseer ik me dat. Toch is het bijzonder hoe je na verloop van tijd een soort van gewend raakt aan een situatie die helemaal niet normaal is. Dat kan mijn toekomst toch niet zijn? Ik wil gewoon weer een normale dag kunnen doorkomen, zonder dat mijn knie me voortdurend terugfluit.
Een jaar na mijn vierde operatie
Terug naar 3 november 2025. Ik ging die vierde operatie in met voorzichtige hoop. Na drie eerdere operaties en de nodige teleurstellingen durfde ik niet meer zomaar te vertrouwen op een goede afloop. Ook na de operatie bleef ik lange tijd voorzichtig. Ik wilde niet te vroeg juichen. Langzaam veranderde dat. Aan het begin van dit jaar begon mijn knie voor mijn doen steeds beter te functioneren. Er kwamen momenten waarop ik daadwerkelijk het gevoel kreeg dat we eindelijk de goede kant opgingen. Dat er, na al die tijd, toch weer licht aan het einde van de tunnel kwam. Ik durfde daar weer voorzichtig in te geloven. Helaas heeft het niet zo mogen zijn. Nu, precies een jaar later, wacht ik wéér op een operatie. De graft, die in mei 2024 werd geplaatst, gaat eruit. Dat blijft toch een bizarre gedachte. Ik had het nooit zo kunnen bedenken.
Ook mijn fysiotherapie-indicatie is verlopen
Alsof de kalender me er nog niet genoeg aan herinnert hoe lang dit allemaal duurt, is mijn fysiotherapie-indicatie nu ook weer verlopen. De rest van 2026 kan ik uitzingen op mijn uitgebreide aanvullende verzekering. Vanaf januari ga ik de fysio tijdelijk stopzetten en duik ik zelf de sportschool in, om mijn spiermassa op orde te houden tot aan mijn volgende operatie. Mijn aanvullende behandelingen van 2027 wil ik namelijk bewaren voor de eerste twintig behandelingen na de operatie, als de nieuwe chronische indicatie weer in gaat.
Wachten is niet makkelijk
Ik kan me er inmiddels bij neerleggen dat het Erasmus MC de aangewezen plek blijft. Ik heb zelf onderzocht wat er mogelijk is en waardeer het dat Duncan blijft meedenken. Maar dat ik de situatie begrijp en accepteer, maakt het wachten natuurlijk niet minder moeilijk. Laten we hopen dat het planbureau mijn naam goed opslaat en er door een afzegging een plekje op het operatieprogramma vrijkomt, zodat de telefoon misschien toch iets eerder gaat dan verwacht.
Een comeback om te vieren
Gelukkig viel er gisteren ook iets te vieren! Een revalidatiemaatje rondde na twaalf maanden zijn revalidatie af. Daar mocht op geproost worden. Inmiddels heb ik al heel wat revalidanten zien komen en gaan. Iedereen met zijn eigen verhaal en een ander traject. Toch schept het iets bijzonders wanneer je elkaar regelmatig tegenkomt. Je voert de nodige gesprekken, herkent dingen bij elkaar en begrijpt zonder al te veel woorden wat de ander bedoelt. Ook al train je niet altijd samen, je leeft wel met elkaar mee. Dat vind ik ontzettend waardevol. Gisteren was zijn moment. Na twaalf maanden hard werken mocht Rick zijn revalidatie afsluiten. En wat gun ik hem dat! Op naar alles wat weer mogelijk is.
