Toch weer naar Duncan Meuffels
In mijn vorige blog schreef ik dat Jacco een collega-orthopeed van een andere kliniek zou benaderen om met een nieuwe blik naar mijn casus te kijken. Die orthopeed vond mijn situatie ook lastig. Hierop werd besloten om toch contact op te nemen met prof. dr. Duncan Meuffels van het Erasmus MC in Rotterdam. Daarmee is de cirkel een soort van rond.
Begin vorig jaar liep er namelijk al een verwijzing naar Duncan Meuffels. Door de lange wachttijd ben ik toen afgehaakt en koos ik uiteindelijk voor OrthoCareClinics, waar ik bij Jacco terechtkwam. Nu, ruim een jaar na de eerste verwijzing, kom ik toch weer bij Duncan Meuffels uit. De stappen die in de tussentijd zijn gezet, waren op dat moment logisch en zijn steeds in goed overleg genomen. Het herstel verliep alleen anders dan we hadden gehoopt en zo kom ik alsnog in Rotterdam uit.
Een mail op mijn werk
Gisteren was ik aan het werk toen de verwijzing per mail binnenkwam. Daarmee wist ik dat definitief alles in gang was gezet. Dat gaf al wat lucht, maar ik hield er rekening mee dat een afspraak alsnog even op zich kon laten wachten. De wachttijd in het Erasmus MC was vorig jaar immers ook de reden dat ik uiteindelijk een andere route koos.
In de loop van de middag verscheen er opnieuw een mail in mijn inbox. Een afspraakbevestiging. Ik opende hem direct en moest echt even goed kijken. Dinsdag 23 juni. Dat is volgende week al. Ik kon het bijna niet geloven. De reguliere wachttijd is nog steeds lang (lees: 6 tot 8 maanden), dus ik besef heel goed dat dit niet vanzelfsprekend is.
Deze stip op de horizon had ik heel hard nodig. De afgelopen twee weken liep ik een beetje verloren rond en zat ik laag in mijn energie. Alsof dat nog niet genoeg was, ging ik buitenshuis ook flink onderuit nadat ik struikelde en mijn knie de onverwachte beweging niet kon opvangen.
Dat maakte opnieuw duidelijk hoeveel behoefte ik heb aan perspectief. Even wist ik niet waar dit naartoe ging, wanneer er een vervolg zou komen en wie er nog met een nieuwe blik naar mijn knie zou willen kijken. Nu staat er ineens een afspraak. Hell yeah.
Dankbaar voor de snelle verwijzing
Ik ben Jacco dankbaar dat hij dit in gang heeft gezet en ervoor heeft gezorgd dat ik zo snel terechtkan. Het zegt voor mij ook veel over hoe hij met mij als persoon en met mijn situatie omgaat. Het was moeilijk om te horen dat hij niet meer gaat ingrijpen, maar daarmee heeft hij me niet losgelaten. Jacco ziet dat dit zo niet verder kan en heeft actief gezocht naar iemand die mijn casus opnieuw kan bekijken. Dat waardeer ik enorm.
In alle onzekerheid heb ik zelfs even getwijfeld of mijn openheid over dit traject tegen me zou kunnen werken, ondanks het feit dat ik mijn woorden altijd zorgvuldig kies. Dat zegt vooral iets over hoe kwetsbaar deze fase voor mij voelt. Daarom betekent het veel voor me dat Jacco blijft meedenken en deze route voor mij heeft geplaveid.
Mijn voorste kruisbandtraject opnieuw op tafel
Bij de informatie over de afspraak zag ik dat er tijd wordt genomen om mijn situatie uitgebreid te bespreken. Dat is precies waar ik behoefte aan heb. Mijn dossier bestaat inmiddels uit een voorste kruisbandreconstructie met een Lemaire-plastiek, het verwijderen van een cyclops, een notchplastiek en het verwijderen van artrofibrose en nóg een keer een notchplastiek, het verwijderen van artrofibrose en ook de endobutton. Daarnaast is er dat mechanische, blokkerende gevoel dat maar blijft terugkomen en een knie die ontzettend reactief blijft.
Ik wil alles opnieuw op tafel leggen. De klachten, de beelden, de operatieverslagen, het beloop. De momenten waarop het beter leek te gaan, maar ook de vrije val waarin ik terechtkwam. En vooral de vraag waarom dit patroon zich blijft herhalen. Ik hoop dat Duncan Meuffels met een frisse blik naar het geheel kijkt en samen met mij probeert te ontrafelen wat er in mijn knie blijft gebeuren.
Mijn eigen hypothese
Ik ga niet blanco naar Rotterdam. Daarvoor heb ik de afgelopen bijna tweeënhalf jaar te veel meegemaakt, gevoeld en uitgezocht. Ook de laatste tijd heb ik veel onderzoeken gelezen. Voor mijn gevoel is de artrofibrose niet het primaire probleem, maar het gevolg van iets wat in mijn knie blijft spelen. Daar heb ik een hypothese over, maar die wil ik eerst met Duncan Meuffels bespreken en vooral ook kritisch laten toetsen. Ik hoorde hem overigens eerder in een podcast interessante uitspraken doen over een notchplastiek. Dat maakt me nog meer benieuwd naar zijn blik op mijn casus.
Perspectief op een nieuwe beoordeling
Mijn knie voelt vandaag niet anders dan gisteren. Daar zit geen progressie in, maar in mijn hoofd maakt deze afspraak wel degelijk verschil. Er is perspectief op een gesprek waarin alles opnieuw bekeken kan worden, met iemand die veel complexe knieproblematiek ziet en de tijd neemt om mijn hele casus te bekijken. Volgende week dinsdag kan ik alles op een rijtje gaan zetten, mijn vragen stellen en horen hoe Duncan Meuffels naar mijn casus kijkt.
Ik vind het spannend. Natuurlijk. Maar ik voel me ook opgelucht dat er weer richting komt. Het wachten gaat weer ergens naartoe.
